wat is zweverig?

In mijn beleving is iemand zweverig als hij niet meer met beide benen in de realiteit staat, maar zijn hele leven vanuit een ‘zweverige’ toestand in het spirituele begeeft.

Niet iedere spirituele persoon is zweverig en niet iedere zwever is spiritueel.

Ik vind dat ‘spiritualiteit’ pas in balans kan zijn als je ook met beide poten in de klein staat.

spiritualiteit is het bezig zijn met de zin van het leven, het proberen dieper te kijken dan alleen het oppervlak.

zweverig zijn is het geloof in zaken waarvan het bestaan niet aangetoond kan worden, zoals geesten, gidsen, kabouters, elfjes, beschermengelen en ga zo maar door.

Er zijn mensen die zo opgaan in hun diepe spirituele ervaringen, zodat ze zich gaan afzonderen van andere mensen, of daar op neer kijken.
Zij verliezen de mogelijkheid om zich te aarden, en houden hun ervaringen dicht bij zich, zonder dat te willen delen.
Zij zullen ondanks hun diepgaande ervaringen, arm sterven, omdat zij niet beseft hebben dat alles en iedereen met elkaar verbonden is.
Daarom is het belangrijk om te blijven aarden, en je bewust te zijn van iedereen om je heen.

Zweverig is wanneer mensen het ‘ergens’ over hebben, maar niet de juiste woorden gebruiken waardoor de boodschap tussen de zender en ontvanger blijft hangen.

De boodschap komt ‘half’ over, waardoor de ontvanger de ontbrekende informatie zelf moet invullen.

Een ‘zweverige’ boodschap is daarom ook slechts half-waar.

Wanneer een ontvanger van een zweverige boodschap deze boodschap zelf ook nog wil overbrengen, kan dit alleen nog maar verergeren. Dit komt inderdaad vaak voor wanneer er over spiritualiteit gesproken wordt. Mensen weten niet precies (weten slechts halve waarheden) waar ze het over hebben, gebruiken onduidelijke woorden.. de ontvanger wil het wel begrijpen, maar komt er ‘net’ niet aan.
Heel mysterieus, maar niet nuttig.

Volgens mij betekent zweverig als een persoon zich te veel door het spirituele laat leiden , en daarmee zijn/ haar gezond verstand deels uitschakelt.

Zweverig betekent volgens mij ook dat iemand niet kritisch is over zijn/ haar eigen uitspraken en belevingen . Zelf- kritisch en zelf - corrigerend zijn is een heel belangrijke menselijke eigenschap.

Zelfs als je de ongelofelijkste waarnemingen en ervaringen hebt meegemaakt, blijf toch met je benen op de grond staan. Het spirituele is ongrijpbaar en ligt ook niet vast . Je leven vastpinnen op ongrijpbare feiten is een onverstandige keuze.

Je kan je echter door spirituele ingevingen ook laten inspireren . Dan laat je je influisteren waarna je rationeel met de informatie omgaat. Dan is het niet zweverig , spiritualiteit te ervaren in je leven.

Zweverig is naar mijn mening als je te veel met je hoofd in de wolken leeft en het hier en nu vergeet. Als je om al je vragen die je hebt, gaat pendelen, voor alle situaties in je leven een antwoord van een paragnost nodig hebt.
Ik pendel zelf ook, ben NEI-practitioner en weet dat er meer is dan wij zien. Toch ben ik nuchter en sta ik meestal met beide benen op de grond. Daarom noem ik mijzelf geen zweverig type.
Veel vragen los ik zelf op door er goed over na te denken, anderen hun (persoonlijke) mening te vragen en mijn ervaring in het leven te gebruiken.
In mijn ogen is iemand dus zweverig als je niets meer zelf kunt bedenken en overal je glazen bol voor nodig hebt.

Een vriend van mij zei eens heel lang geleden, je hebt TaiChi en je hebt zweverige TaiChi.
Met de ‘normale’ TaiChi bedoelde hij dat het een vechtvorm is welke je alleen heel langzaam uitvoert. Maar dat alle martial arts technieken erin zitten.

Met de zweverige TaiChi bedoeld hij die rare ideeën dat je de levensenergie ontwikkeld en dat je met rare oefeningen tussen de bomen moet gaan staan.

Hij komt van de harde vechtkunst af (wushu) en TaiChi wordt eigenlijk als de zachte vechtkunst beschouwd. Maar juist die levensenergie is de basis van de TaiChi. Het oefenen tussen de bomen is gebruik makend van die levensenergie die ook in de bomen sterk aanwezig is.

Ik denk dat zweverig alles is wat men niet kan begrijpen. Voor de een is het wat anders als voor de ander. Als leek is het raar om mensen in tussen de planten zien te bewegen. En dan bewegen ze ook nog eens heel gracieus alsof men op wolken loopt. Men zweeft…

Voor de een is het een geloof en voor de ander is het een waarheid welke in zijn leven is. Voor weer een ander is het helemaal niets en is er niets.

Kijk eens naar het filmpje vanaf 3:30. Dan zie je wat men zweverig vindt.

volgens mij is het fijn om een beetje van alles te zijn.
idd alles in harmonie met elkaar,
een beetje zweverig op zijn tijd is heerlijk, lijkt mij dat iedereen dat nodig heeft op zijn tijd.
maar ik vind dat je (niemand) niet zwart/wit moet staren vanuit één positie maar de dingen van alle kanten te bekijken en dan pas een oordeel te vellen, zo krijg je completere plaatjes…
een nuchtere fantasie look…
en geef iedereen/alles een kans, sta open voor de zweverige meningen en voor de sceptische enzovoort, alles bij elkaar optellen en je ziet het van alle kanten…
zo ben je een fijn persoon voor iedereen.

Eigenlijk is iedereen die niet stevig met de beide benen op de grond staat in meerdere of mindere mate zweverig.

Zweverig is een beetje een term geworden waarmee je ‘anderen’ als fantasten en malloten kunt wegzetten, wat jammer is, want een beetje zweverigheid is niet verkeerd op zijn tijd. Als je maar ergens enigszins verankerd ligt is er niets mis mee.