Waarom zijn we zelden eerlijk?

je zegt het zelf al: het betreft een vage kennis, en je stelt de vraag uit beleefdheid.
je zou raar staan te kijken als in zo’n geval die kennis uitgebreid begint over zijn perikelen.
het is een quasi-vraag in de meeste gevallen, chitchat die als smeerolie op de betrekkingen werkt.
in geval van een goede vriend zal je meestal wel een eerlijk antwoord, met alles erop en eraan, krijgen.

routine?
het is meer een soort van "standaard" vraag geworden met standaard antwoorden.
Vaak vraag je aan iemand "hoe gaat het", uit beleefdheid, maar eigenlijk denk ik dat het veel mensen dan niet echt interesseert hoe het ook echt gaat met die persoon.

Je geeft ook aan, het gaat hier om een "vage kennis".
Als die al problemen heeft gaat die dat echt niet zomaar delen met iemand die voor hem ook een "vage kennis" is.

Ik denk dat een hoop mensen ook niet willen laten zien dat ze problemen hebben en de buiten wereld gewoon laten merken dat het goed gaat.

Zo worden ze tenminste niet de hele tijd uit "medelijden" aangesproken.

Als die persoon echt hulp wilt vraagt die dat wel aan een echte vriend/familie.

Het is een cliché geworden, zowel vraag als antwoord. De vraag wordt ook uit beleefdheid gesteld (quasi geïnteresseerd) en dat voel je aan, "hoe gaat het?" is meer een groet geworden. Mocht iemand jouw hulp willen komen ze vanzelf met het echte verhaal. Ik denk dus, dat het niet met "niet-eerlijk-zijn" te maken heeft.

Dit geldt voor beide partijen:

De ontmoeting is spontaan en het komt dus vaak niet gelegen om in ALLE rust/tijd te kunnen praten.
Men heeft niet altijd de emotionele kracht om een diepgaand gesprek aan te gaan.

Daarom is de vraag vaak niet oprecht en de ander voelt dat aan. Dus waarom zou hij dan een eerlijk en oprecht antwoord geven.

Maar als de vraag wel oprecht is, dan heeft niet iedereen ‘zin’/kracht om direct in het begin en vluchtig het hele leed van het leven door te gaan spreken. Alsof dat dan het enige is in het leven.
Soms wil men liever over de koetjes en kalfjes praten (zie mijn vraag). Het leven is dan al zwaar genoeg.

—-

We zijn dus nooit eerlijk op deze vraag, omdat ook de vraag vaak niet eerlijk is gesteld. Zelden maak ik mee dat de vraag in alle oprechtheid wordt gesteld.
Nu kan ik heel goed begrijpen dat jij iemand bent die merendeel de vraag in alle oprechtheid vraagt. Je neemt in je hoofd alvast de tijd om een ‘heel’ verhaal te gaan horen.
Die ander hoeft die tijd dus niet te hebben of de ‘zin’/kracht te hebben om over zijn problemen te gaan praten.
In dat opzichte zal het antwoord altijd vrijblijvend moeten zijn. Ik heb altijd iets van: je kunt alles vragen wat je wilt, maar het is aan de ander of hij een antwoord wil geven.

—-

O, en over je laatste zin: Niet iedereen WIL geholpen worden of is KLAAR om geholpen te willen worden.
Als iemand iets heeft, dan wil diegene altijd eerst het zelf proberen op te lossen. Dit kan soms maanden duren voordat hij erachter komt dat hij het niet alleen kan oplossen. Dan is hij klaar om geholpen te willen worden, maar vaak alleen nog door de reguliere specialisten, zoals een huisarts, fysio, specialist. Dan weer maanden later gaat men naar de rest zoals de alternatieve, of psycholoog.
Het kan dus wel maanden of jaren duren voordat men openlijk over zijn of haar problemen kan praten.
In geval van bijvoorbeeld mijn moeder, nooit.

Ik denk dat het dan beter is te vragen, mooi/vies/koud weer he?
Zo verleid je een ander niet tot uitspraken die de waarheid geweld aan kunnen doen.
Als we nu zouden afspreken , die vraag alleen te stellen als ons het eerlijke antwoord ook werkelijk zou interesseren, dan is er toch een hoop onechtheid weg, lijkt me.
Je moet als je waarachtig met elkaar wilt omgaan, toch ergens beginnen.
Dat kun je het beste bij jezelf , zegt een spreekwoord.

Ik vind het geen oneerlijkheid.
Je wilt niet aan iedereen alles vertellen, zeker niet als het niet zo goed gaat.
Zelf ben ik zo iemand die achteraf wel gerust vertelt dat het niet goed ging, maar op het moment zelf deel ik dat alleen met een paar goeie vrienden. En zeker niet met een ‘vage kennis’ die ik ergens tegenkom en die alleen zegt ‘Hoe gaat het’ en niet ‘Jee, wat leuk dat ik jou zie, kom, zullen we een bak koffie doen, vertel eens hoe het met je gaat?’ -> dat laatste zal een ‘vage kennis’ ook minder snel zeggen denk ik…

Waarschijnlijk omdat het geen zin heeft om de hele geschiedenis aan een ‘vreemde’ (vage vreemde) te vertellen.  Wild vreemden zullen ook niet onmiddellijk staan springen om deze hulp aan te bieden.

Persoonlijk zal men ervaren dat het al lastig genoeg om dit te verwerken.  Deze vreemde heeft er bovendien geen boodschap aan.

De vraag is ook niet eerlijk.
Eigenlijk heb je geen keus, je kunt in een dergelijke situatie alleen maar antwoorden ‘goed’ en in een enkel geval zeg je erbij dat je alleen maar een beetje een probleem hebt met de gezondheid.

Maar je gaat niet een heel verhaal ophangen over je scheiding, je baan die je kwijt bent en je financiele problemen. Want je wil helemaal niet geholpen worden door een vage kennis, en als je dat wel wil dan zal je misschien toch eerlijk antwoorden hoe slecht het er met je voor staat. Maar dat is dan nooit in rechtstreeks antwoord op de vraag ‘hoe is het er mee’, maar dat komt dan in een gesprek achteraf. Als je zegt ‘nou, heb je een uurtje, laten we hier even zitten met een kop koffie’.

We houden allemaal van onze privacy, en zeker geven we niet graag prijs dat het slecht gaat, want dat zet meteen zo’n stempel op je. Dan heb je het verkeerd gedaan, en dat wil je niet rondbazuinen.

Tja, leugentjes om bestwil… of zelfbescherming… of uit trots.

Ik kan de vraag van het ontstaan helaas niet antwoorden.
Waarop ik wel de ongestelde vraag van ‘waarom ze dus daarom niet eerlijk zijn? 
Nou,ze schamen zich misschien en moeten het wel verbergen,of ze zijn bang van een ander,dat er iets met hun werk gaat gebeuren bijv, ze zijn ontslagen van hun werk,of het van iemand niet laten uitspreken en toch laten verbergen.

Ik zeg vaak maar "ja prima hoor!" om er maar vanaf te zijn. Ik heb meestal niet zo veel zin om eerlijk te vertellen tegen een vage kennis wat ik allemaal heb meegemaakt de laatste tijd (vooral niet als het negatieve dingen zijn, dat komt dan zo zeurderig over, vooral als je die persoon al lang niet meer gesproken hebt). Ik vind niet dat dit iets met eerlijkheid te maken heeft, eerder luiheid.
Bovendien vind ik dat het met mij altijd wel goed gaat, zolang ik nog een dak boven mijn hoofd heb, genoeg eten en drinken, vrienden en familie en het gaat goed met mij :).