Wat zeg je / doe je als je na je dood erachter komt dat God wel blijkt te bestaan, terwijl je zijn bestaan altijd hebt ontkend?

Nee. Geen excuus. Ik heb aangegeven dat hij zich moet tonen. als hij dat niet doet.. Tja, dan kan je niet verwachten dat een individu, wat een stel hersenen gekregen heeft voor reflectie & zelf-onderzoeking, zijn leven baseert op een boek wat claimt 2000 jaar oud te zijn, zonder enig verder bewijs voor het bestaan van een dergelijke godheid.

Als er een god bestaat dan zal deze ook inzien dat het onredelijk is te verwachten in iets te geloven wat tegen elke logica en tegen alle wetenschappelijke kennis op aarde ingaat. Geen excuses nodig.

nee ik heb geen excuus. het enige wat ik heb is mijn overtuiging, dat ik goed heb geleefd. met goed bedoel ik met aandacht voor mijn geliefden, vrienden en familie, de gemeenschap waar ik leef enz. dat ik zuinig ben geweest op onze aarde. dat is alles.
als ie toch blijkt te bestaan, moet ik dus met de billen bloot, maar ik durf de vergelijking met veel (schijn)heilige knarren wel aan.

Ik zou gewoon eerlijk zijn tegen God dan… gewoon zeggen dat het leven me zo aan het twijfelen bracht dat ik het ook niet meer wist.
Ik zou dus vertellen welke keuzes ik moeilijk vond en dat Hij me blijkbaar toch hielp met die keuzes, al ontkende ik Zijn bestaan. Daar zou ik hem voor bedanken en ook mijn excuses aanbieden omdat ik aan het bestaan van een God getwijfeld heb.

Als je erachter komt dat god wel bestaat, wat je dan zegt?

"Geef mij gelegenheid/tijd(sduur) en om naar aarde terug te gaan en sta mij toe te leven zoals Je in Jouw boek hebt geschreven, welke ik heb ontkend"

Deze tijd zal niet meer gegeven worden helaas.

Een man ging naar de kapper om zijn haar en baard bij
te laten knippen. Ze begonnen te discussiëren en
spraken over vele zaken.
Al gauw kwamen ze bij de bekende vraag of God wel
bestaat.
De kapper zei: "Kijk, ik geloof niet dat God bestaat."
"Waarom zeg je zoiets ?" – Vroeg de man.
"Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te
kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als God
echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen
zijn? Zouden daar zoveel gehandicapte kinderen zijn?
Nee, Als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op
de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit
allemaal kan toestaan.
De man was even stil maar zei verder niets.
De kapper was inmiddels klaar en de man verliet de
zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op
straat met heel lang haar en ongetrimde baard.
De man ging onmiddellijk weer terug naar de
kapperszaak en zei tegen de kapper: "KAPPERS BESTAAN
NIET !"
"Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor
je. " antwoordde de kapper.”
"NEE!" – schreeuwde de cliënt. "Kappers bestaan gewoon
niet. Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen
meer rond lopen met lang haar en ongetrimde baarden op
de wereld."
De kapper antwoordde: "Ach, wij kappers bestaan zeer
zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons
komen. "
"Exact!" – ging de man verder. "Dat is het hem nou
juist. God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist
de mensen die niet naar hem gaan en Hem niet opzoeken
en daarom is er zoveel ellende op de wereld.

Wanneer je straks daarboven komt, zul je in een andere dimensie zijn.
In een volslagen andere vorm van ‘zijn’ zul je God daarboven alsnog herkennen en ‘thuiskomen’.
Daar hoef je niet bang voor te zijn.

God beoordeelt of veroordeelt niet.
Hij zal je helpen bij het terugkijken op je aardse bestaan, en alleen jijzelf zal dit bestaan gaan keuren: Hoe heb ik geleefd, waar is het misgegaan, wat heb ik bereikt?
Daarna ga je verder, wat en waar dat ook mag zijn.

Geen angst dus. Het gaat er niet om of je in God gelooft en netjes naar de kerk gaat en je gebedjes doet.
Het gaat erom dat jij probeert in dit leven de liefde in jezelf te delen met de mensen om je heen.
Als je dat namelijk doet, hebt gedaan, heb je wel degelijk geleefd met God in je hart.
Want God is liefde.

Je kunt ook een soort verzekering afsluiten, voor als god tegen je verwachting in toch blijkt te bestaan, door nu goed te leven en geen gekke dingen uit te halen. Kortweg: gewoon normaal leven dus.

Als je je dan uiteindelijk toch blijkt te moeten verantwoorden, dan is er geen vuiltje aan de lucht en heb je geen probleem.

Geen excuses. Heb ik nog een paar pittige vraagjes die ik hem wil stellen.

Gods werkwijze is altijd rechtvaardig ook in het verleden. Hij waarschuwt eerst en dan straft hij. Als je willens en wetens op de hoogte was van het feit dat hij bestaat, je duidelijke aanwijzingen van zijn bestaan heb gezien, zal hij je natuurlijk dienovereenkomstig beoordelen. Als je absoluut er niets aan kan doen om van het bestaan van hem overtuigd te zijn, zal hij ook daarmee rekening houden.
Alleen bij hem telt je hart. Mensen kan je met je woorden en houding bedriegen, maar iemand met zijn macht niet.
Wat was je reden van ontkenning? Niet met het gevoel te willen leven om aan hem rekenschap willen geven? Vrij te zijn? Impopulariteit te vermijden, omdat je bij de grote meerderheid te kunnen behoren? Onderzoek dan wat de waarheid in deze is, voor het te laat is!

Geen excuus of verhaal… hoe kan je iets bedenken tegen over een macht die je ziel heeft gecreëerd en weet al de mogelijk scenario’s van wat je gaat doen voor dat je geboren wordt?  Ik zal gewoon stil zijn en wachten op mijn volgende les.

De meeste mensen zijn niet echt bewust dat ze God ontkennen, verstandelijk wellicht. God valt nu eenmaal zonder geloof niet te beredeneren met het verstand alleen. en blijft ene levenslang proces
Een gelovige beredeneert aan de hand van zijn geloof ook zijn denken.
Paulus zei al wordt vernieuwd door uw denken.
en leg uw vlees af
God kijkt naar het hart. .... vaag he

alleen door je verstand kan je god niet kennen je kan hooguit door de schepping (natuur) bemerken dat deze een aanwijzing naar god is
maar het is God niet

Er is ook een verschil tussen Gods bestaan en God kennen.
De vraag gaat er namelijk vanuit dat je God kent zoals ie werkelijk is tijdens dit leven. 
En dat je hem ondanks dat je het recht kent blijft ontkennen.
en dat kan mijns inziens niet, wie God werkelijk kent zoals ie is zal hem zeker niet ontkennen. maar blij erkennen dat hij God is, en niemand anders. 

Je ontkent de god die je in je hoofd/verstand hebt, dus een beeld van god dat in de meeste gevallen ook ontkent moet worden.

Het wordt pas hopeloos als je God ontkent zoals ie echt is
Zou je dat doen dan zie ik geen hoop meer voor je
dan wordt je werkelijk in de put van vuur gegooid.
en zul je ook echt merken wat de hel is vrees ik.

Je kan als je even nadenkt dit toch zeker een oproep tot bekering noemen ;)

leer God kennen zoals Hij is,...niet zoals je denkt dat ie is.
DAT is het verschil, dat er toe doet,.... na dit leven.

tip :
Er is maar 1 mens geweest die gezegd heeft
wie Mij gezien heeft heeft God gezien. en dit is het eeuwige leven God(de Vader) kennen

ik denk dat het de moeite waard is die mens te leren kennen zijn verhaal is overbekend,.... toch ?
maar snap je het ook ?

tja een ander manier om na de dood iets te zeggen /doen
om je vege lijf te redden :p
weet ik niet, ik ben nog niet dood geweest.
en volgens mij is er ook maar 1 die terug komt

maranatha !!!!