wie vond de smiley uit en is die man/vrouw niet stinkend rijk? en leeft diegene nog?

De ontwerper, Harvey Ball, is in 2001 overleden. Hij had zijn ontwerp niet geregistreeerd en heeft er slechts $ 75 aan verdiend.

De Fransman Franklin Loufrani van het bedrijf SmileyWorld uit Londen, beweert echter dat hij in 1971 met het beeld op de proppen kwam in een krantenreclame waarin hij het icoontje gebruikt om goed nieuws te markeren.

Hij begon daarna producten te creëren met dit logo als beeldmerk. In meer dan 100 landen werden het logo en de naam een handelsmerk van Loufrani, voor verschillende klassen goederen en diensten.

De hoofdlicentiehouder SmileyWorld ontwikkelt producenten voor industriepartners met een licentie, in sectoren zoals kleding, accessoires, textiel, voeding, speelgoed, giften, huishoudelijke voorwerpen, publicatie, parfums, ...

In 1997 begint de zoon, Nicolos Loufrani, met de ontwikkeling van honderden varianten van het Smiley-logo, met verschillende emoties en categorieën, zoals weer, beroep, landen, dieren, objecten…

Ook David Stern, van het reclamebureau David Stern Inc. uit Seattle, beweert de smiley uitgevonden te hebben. Stern zou zijn versie in 1967 hebben gemaakt tijdens een campagne voor Washington Mutual, maar hij zegt er niet aan gedacht te hebben het beeld te registreren.[

Op 19 september 1982 typte Scott Fahlman, computerwetenschapper aan de Carnegie Mellon University, de eerste :-). Dit is de geboorte van het emoticon. Hij gebruikte de emoticons voor het eerst op het interne bulletin board van de universiteit. Nadat een studentengrap over een besmetting op de universiteit voor onrust had gezorgd, was er een debat ontstaan over de grenzen van de humor binnen de instelling. Fahlman stelde een symbooltje voor om aan te geven welke boodschappen niet helemaal serieus bedoeld zijn

De smiley werd een succes. Vandaag de dag zijn er allerlei varianten in gebruik. Het originele bericht was jaren onvindbaar. Pas in 2002 zijn, na uitgebreid onderzoek, de opgeslagen backup-tapes teruggevonden. Fahlman ziet zijn uitvinding als ‘zijn cadeautje aan de wereld’. Hij heeft er nooit geld mee verdiend.