Waarom vinden de bijna alle pubers het zo moeilijk om hun kamer op te ruimen?

Pubers vinden het absoluut niet belangrijk dat de kamer opgeruimd is. Daarom zou het hun worst wezen en doen de meesten het met tegenzin.

We vinden andere dingen (veel) belangrijker, als ik eens een keer niet aan huiswerk en school hoef te denken wil ik met mijn vrienden praten op twitter, msn en andere vormen van (moderne) communicatie.
Dan wil ik alle vrije tijd die ik heb gebruiken voor iets nuttigs en niet mn tijd verspillen met mijn kamer opruimen.
tv en films kijken is voor ons ook iets nuttigs,

wel, mijn dochter was ook een enorme sloddervos maar ik had zoiets van "het is jouw kamer, als jij je er goed bij voelt, is dat voor mij okee". Ik kon soms niet meer op de grond lopen omdat die vol spullen lag, dus zette ik haar was netjes onderaan de trap zodat ze hem zelf kon wegruimen e.d. Ik kwam met andere woorden nauwelijks in haar kamer. Maar vroeg wel om "beneden" (in de andere woonruimtes) de regels ivm orde te respecteren. Gelukkig ben ik ook niet zo’n pietje precies, dus dat liep meestal vrij goed.
Pubers zijn volop in ontwikkeling van het eigen "ik". De chaos die ze daarbij voelen scheppen ze - denk ik- ook op de één of andere manier in hun omgeving , door rommel. Omdat pubers hun "ik" voor een stuk vormen door zich af te zetten tegenover hun ouders, zijn zij zeker niet geneigd om hun kamer op te ruimen omdat hun ouders dit vragen.
Naarmate je ouder wordt ga je omwille van jezelf automatisch ordelijker worden, in de meeste gevallen toch.
Aan de andere kant : ik ken ook heel ordelijke pubers. Soms komt dit doordat ze superstrenge ouders hebben en zich niet "durven" af te zetten. Wat natuurlijk ook niet goed is : dergelijke mensen krijgen dan soms later een soort puberteit in de vorm van een bv. een midlifecrisis.
Soms komt dit ook omdat de puber uit zichzelf erg ordelijk is of zich afzet tegen slordige ouders…
Dus ik zou de idee van "slordige puber" zeker niet veralgemenen…

volgens mij geef je zelf het antwoord:
omdat er een verschil van inzicht is tussen "opgeruimd" in de ogen van een moeder en van een puber

In jouw beleving is je kamer goed zo want je hebt orde (en dan besteed je de rest van je tijd liever aan iets anders)

Ouders hebben andere maatstaven

En omdat je geen foto erbij hebt gedaan zullen we ons ver houden van een uitspraak wie in dit geval gelijk heeft

Ze vinden het niet moeilijk ; althans, niet moeilijker dan tanden poetsen, helpen met de afwas of een keertje het gras maaien. Ze hebben er gewoon geen ene ruk zin in en denken totaal niet na over de consequenties van het op een gegeven moment geen kleren meer kunnen vinden in die stinkende berg gemengd afval. Of ze hebben een moeder die het niet zo ver laat komen en toch iedere keer ingrijpt zodat ze er nog mee weg komen ook.

Er is wel verschil in perceptie tussen rommel en rommel ; tot ongeveer mijn zestiende was mijn kamer gewoon een ongelofelijk onoverzichtelijke zwijnestal (doorsnee puberkamer), daarNA werd het een min of meer georganiseerde chaos. Niet alleen mijn kamer trouwens, maar mijn hele huis. Mijn moeder heeft daar nog steeds problemen mee ; ik niet.

Nu ben ik meer van ‘a clean house is a sign of a wasted life’ en ‘creatieve mensen hebben geen rommel, die hebben overal ideeën liggen’. En als je kamer er dusdanig uitziet, heb niet JIJ een probleem, maar je moeder.

Maar als je wekenlang stinkende was op je kamer laat liggen, er meer uit de kast ligt dan er in, gelardeerd door lege zakken vreterij en afwas met halfvergane restjes, je aan de kleur kunt zien wat de boven- en onderkant van je dekbed is, niet meer hoeft te checken of er een enge man onder je bed ligt omdat die er totaal niet bij zou passen en wel op de vlucht zou slaan voor de lucht in je ouwe sokken, ja DAN is het wellicht een signaal toch eens achter je oren te krabben en in elk geval het meest noodzakelijke schoonmaken en opruimen toch maar een klein beetje in te plannen. Als je kamer eenmaal weer aan kant is (meteen je kamer veranderen is daarvoor wellicht voldoende motivatie), ben je daar echt niet meer dan 5 tot 10 minuten per dag mee kwijt. En komt je moeder met plezier even stofzuigen of dweilen.

Pubers gaan in tegen de gevestigde orde (ouders etc.)
zoeken hun eigen identiteit.
je kamer is een reflectie van jezelf ,in de pubertijd ,hormonen ,nieuwe gevoelens etc. kortom chaos
dus is je kamer ook vaak in die staat.
maar de grootste troep makers als ze puber zijn , worden vaak de opgeruimste mensen.

Pubers zien hun kamer als hun privé terrein en vinden het heerlijk alles te doen wat in de huiskamer niet mag. Ik maakte me er niet zo druk om als ik de troep in mijn dochters kamers zag. Gaat vanzelf weer over. Nu is ze zelf moeder van 3 dochters dus ik geniet in stilte als ik haar hoor zeggen; ruim jullie kamer eens op. Zelf was ze geen haar beter maar ik zeg niks.

Het maakt me meestal helemaal niet uit hoe mijn kamer eruit ziet, en ik denk ‘waar bemoei je je mee’ als mijn ouders het zeggen.

Persoonlijk trok ik gewoon de deur dicht en dacht: Je ruimt het zelf op.
Als ouder zijnde moet je wel zelf het voorbeeld blijven geven door zelf je rotzooi opgeruimd te houden.

Maar als je kind ervoor kiest een bende te hebben, laat ze, het gaat vanzelf over, maar in deze fase hebben ze het veeeeeeeeel te druk.

Maar een tip aan de ouders: Laat ze erin zitten totdat ze struikelen of geen schone kleding hebben, maar dan doe je ook even 3 dagen over het wassen.
Vuile kleding niet in de wasmand: Het word niet gewassen.
Kleding opgefrommeld in de wasmand: Kieper het terug op bed.
Bed een hele tijd niet verschoond: Trek alles eraf, moeten ze wel.

Succes.

Omdat het bij pubers niet in hun prioriteiten lijstje staat.