Is er een rede dat we praten over vissen en kippen, maar dat als we eten het hebben over vis en kip?

Geen reden denk ik, gewoon spreektaal. En als zodanig helemaal "ingeburgerd". Het klinkt ook niet als je zegt, tsjonge, wat was mijn broodje met vissen lekker.

Omdat je meestal maar een kip eet en een kip.

Toegevoegd na 1 minuut:
Een kip en een vis :)

hetzelfde geldt voor runderen, varkens en konijnen.

Als het om eten gaat, noem je de soortnaam, niet het meervoud van de soortnaam.

Toegevoegd na 59 seconden:
Overigens: je eet wel garnalen, dat dan toch weer wel.

Bij het woord vis, bij het eten, wordt niet het voorwerp maar soort voedsel aangegeven door *VIS*
Eigenlijk is dat bij kip ook zo en geeft het woord *KIP* aan welk soort vlees je eet.

ik denk dat het te maken heeft met schrijftaal en spreektaal. als men PRAAT over vissen en kippen is dat spreektaal en wij mensen zijn geneigd om schrijftaal ook te gebruiken als spreektaal. jou vb dus ’‘ik heb vis gegeten, we hebben vis gegeten’‘, spreekt men precies zo uit!
dit heb ik van een taalanalist. Ander vb. schrijftaal: ’‘ik moet jou spreken OMTRENT..’‘’
spreektaal: ’‘ik moet jou spreken OVER..’‘
ik denk dat dit verschil ook met jou opmerking te maken heeft.

Je zegt het in het enkelvoud om de doodeenvoudige reden dat je er slechts één van klaarmaakt (of zelfs minder dan één). Het gaat om de soortnaam.
Wat voor vlees maak je klaar? Kip
Wat eten jullie vanavond? Vis

Als wij thuis kip eten dan sta ik geen 2 hele kippen te braden. Als wij echter kippenpootjes eten, dan praat je wel in het meervoud, omdat je meerdere pootjes (van het soort kip) braadt.
Met vis is het hetzelfde. Je eet als vleessoort "vis". Vervolgens kun je nog aangeven dat het om garnalen gaat (meerdere) of bijv. tong (1 enkele)

het ligt aan de context waarin eea bedoeld wordt.

je zegt: gaan we vissen?
hoeveel kippen heb jij?

was de vis lekker?
hoeveel kip kocht je?

,,Mam? Wat eten we vandaag?’‘ ,,We eten kippen en vissen." Nee, dat klinkt niet. Je zegt het gewoon in het enkelvoud omdat je gewoon duidelijk wil maken wat je eet.

zijn er geen (psycho-)linguisten in de zaal?!?
Volgens mij is het een psychologische smoes om het onderscheid te maken dat ‘kip’ of ‘vis’ een ding is, en ‘kippen’ of ‘vissen’ een groep levende wezens. En, levende wezens vernietigen met behulp van je tanden en maagzuur voelt nu eenmaal niet zo tof. Dus we verzinnen het trucje "kip" of "vis".
Er zijn studies vol over geschreven. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld hoe men in oorlogs- en vredestijd praat over de mensen die aan de andere kant van de greppel een geweer vasthouden. Vredestijd: "Jan en Piet hier", "ONZE buren". Oorlogstijd: "Zij daar", "DE vijand". In vredestijd probeer je (bewust of on bewust) verwantschap uit te drukken, in oorlogstijd juist verschil. Zo ook t.a.v. het dierenrijk; als we niks te verHAPstukken hebben, willen we verwantschap uitdrukken (op microniveau zelfs zodanig dat we onze huiskip een naam geven, ernstiger nog: meestal iets liefkozends); terwijl we juist afstand willen creëren als we ze in de pan mikken (die heerlijk gerookte kipfilet op je bord heet geen Vlekkie, maar gewoon LEKKER BIKKEN MAAR!!! - natuurlijk m.u.v. het sneue konijntje van Youp van ‘t Hek; perfect voorbeeld van hoe mensen elkaar verkeerd kunnen begrijpen wanneer het gaat om een lekker stuk vlees op je bord!).