perongeluk wat meegenomen zonder te betalen, wat zouden jullie doen.?

Heel simpel: ik zou het gaan betalen. Supermarkten hebben enorme derving wegens ‘ach, deze ene keer’ en ‘zo’n klein bedrag’.

als je de volgende keer in de buurt bent loop je even naar binnen en geef je 2€.
als je er daar beter bij voelt,
met kleine kinderen kan dat wel eens gebeuren
maar als iedereen vandaag dezelfde gedachte heeft wie dit ook overkomt van ach deze ene keer…..
dan komt die winkel op het einde van de dag veel 2€ te kort hahaha
t is je eigen geweten zal ik maar zeggen

De volgende keer dat je daar komt, vraag je naar de bedrijfsleider/hoofdcassiere, legt uit wat er gebeurd is en betaalt die twee Euro.
Dit heeft een dubbel effect,
ten eerste raak je je schuldgevoel kwijt en de baas van de club daar krijgt een zeer positieve indruk van jou, gebeurt ooit weer zoiets en heb jij het dan niet in de gaten maar de kassiere wel, dan heb je door je eerdere handelen jezelf boven iedere twijfel over je integriteit verheven en zal men je vertrouwen, zelfs als je de schijn tegen hebt.
In winkels houdt men bliksems goed in de gaten hoe klanten zijn.
Zelf heb ik ooit eens voor 50 Euro teruggekregen terwijl ik met 20 betaalde.
Ik heb dit NADERHAND gemeld omdat ik het pas later ontdekte, ik ben wel eens wat verstrooid.
Op bovenbeschreven wijze heb ik het toen aangepakt, men had het zelf ook al ontdekt trouwens.
Omdat ik er echter zelf als eerste mee kwam en herstelde
geniet ik dus dat vertrouwen.
In een latere situatie raakte ik tijdens het afrekenen aan de praat en stopte een pakje batterijen gedachtenloos in mijn zak.
Daar werd ik op aangesproken en ik geneerde mij een ongeluk.
Door het eerdere voorval (waarbij ik vertelde dat ik verstrooid was en dus niet opgelet had) geloofde men mij op mijn woord dat er geen sprake was van (opzettelijke) diefstal.
Men vertrouwt er gewoon op dat ik ter goeder trouw ben en in welk geval dan ook , als iets anders gaat dan zou moeten, zelf zal herstellen.
Er is in die winkel dan ook geen enkele vorm van argwaan tegen mij, normaal gesproken had ik natuurlijk een flink probleem gehad.
Het werkt zogezegd twee kanten op, eens een dief , altijd een dief, eens duidelijk eerlijk, altijd te vertrouwen.
Wel let ik bewust een stuk beter op en concentreer me eerst op het afrekenen alvorens een praatje te maken.
Mocht ik toch met wat thuiskomen wat ik niet afgerekend heb, dan zou ik me daar zeer vervelend over voelen en
direct opbellen of terstond in orde maken.
Dieven vergeten ze in een winkel nooit meer, mensen die bewezen eerlijk herstellen echter ook niet.
Ik denk dat je jezelf een groot plezier doet door te herstellen. Winkelpersoneel waardeert dit enorm, ze zijn zo vaak anders gewend dat hen help te beseffen dat er ook echt betrouwbare mensen zijn en WIE dat zijn.

Bel de winkelier even, wat er gepasseerd is. Geef aan dat je het , zodra je weer in de buurt bent even langs komt brengen.
Ik denk niet..het is zo weinig, laat maar.  Als iedereen een appel ’ neemt’  uit de boomgaard, omdat hij toch zo vol met appels hangt, gaat de kweker toch echt snel failliet.
Toen je vergat het artikel aan te geven was je geen dief. Alleen maar afwezig of gehaast. Als je het (weer) weet en het niet herstelt, ben je het wel. Ook als het 2 euro betreft.
Ooit kwam een logeetje (toen 12) met veel meer geld terug, toen hij een boodschap voor me had gedaan. Hij glunderde en gaf aan dat hij wel iets van de buit verdiend had..
Ik heb hem teruggestuurd en uitgelegd dat die winkelier keihard voor zijn brood moest werken. En dat eten wat niet betaald is, niet lekker kan smaken.
Hij heeft het teruggebracht. Nu, 35 jaar later zegt hij dat hij zich destijds de haren wel uit zijn kop kon trekken, dat hij het geld niet stilletjes gehouden had, maar dat hij me tot vandaag dankbaar is gebleven, hem deze les bijgebracht te hebben. Helemaal nu hij zelf een toko heeft.

Gewoon teruggaan, even uitleggen en betalen. Voor die 2 euro wil je toch geen dief zijn?

Tja je kunt 2 dingen doen. Als moeder-voorbeeldfunctie
ga je met je zoontje naar de winkel terug en je betaalt het door jou aan je zoon gegeven product bij de kassa.

Of je negeert het alarmbelletje en je sust je knagende geweten met- een- het was maar twee euro- ....

Verder hangt het ook af van de leeftijd van je zoontje in hoeverre hij heeft begrepen wat er is gebeurd in de winkel en wat je als moeder hem hebt gegeven omdat hij aan het jengelen was.

Bedenk wat je zelf zou willen dat een ander deed, als het in jouw eigen zaak gebeurde.

En als je besluit dat ding niet te gaan betalen of terugbrengen, besluit dan in elk geval nooit meer een product uit een schap te pakken en dat aan een kind te geven voordat je het hebt afgerekend.

Steeds vaker zie je kinderen een appel krijgen in de winkel, of een krentenbol, of wat er ook maar in de winkel te pakken valt.
Zo leert men kinderen al heel jong de domme manier van leven: lenen waar het totaal niet nodig is.
alles lenen omdat men het NU hebbuh wil.

Leer een kind zo jong mogelijk: je kunt pas hebbuh als je het betaald hebt.
zolang je het niet betaald hebt, is het niet van jou en dus van een ander. En dan maakt het niet uit of dat nou een krentenbol, een rammelaar of een bushokje is.

als iedereen toch eens zo met andersmans spullen om zou gaan, dan zouden er een paar probleempjes minder zijn wat betreft diefstal en vandalisme…

Als je je er niet goed bij voelt zou ik zeker teruggaan nar de winkel om het bedrag alsnog af te rekenen.
Je kunt ook even de winkel bellen en aangeven wat er is gebeurd en zeggen dat je de volgende keer dat je in de buurt bent je even netjes komt afrekenen.

Zoiets is mij ook een keer overkomen.  Ik ben niet teruggegaan, en ik heb er nog spijt van. Ook een heel klein bedrag.
De volgende keer als je in de stad komt, kan je even langsgaan en uitleggen. Het overkomt iedereen wel ooit.(het is bij mij ook echt bij een keer gebleven).

Ben ook wel eens met een boek onder mijn arm de winkel uitgelopen. Maar merkte het toen ik op straat stond en kon toen nog teruggaan.