hoe oud is het "nederlandse" alfabet?

Jacob van der Schuere bood in 1612 het ‘maekzel’ van de letters aan in deze volgorde: a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, y, k, l, m, n, o, p, q, r, z, f, s, t, u, v, w, x, z. Daarmee was een Nederlands alfabet van 26 tekens ontstaan, zij het dan nog met twee typografische varianten van de r en de s. Zeer opvallend is de plaatsing van de y, niet ná x en vóór z, maar ná j en vóór k. De y was voor Van der Schuere geen Griekse letter die men eventueel kan gebruiken als een ornamentale variant van de i - zoals de middeleeuwse schrijvers deden -, maar het normale Nederlandse teken om een ‘lange i’ weer te geven.
Van Heule presenteerde tussen 1625 en 1633 het Nederlandse alfabet geheel in de vorm en de volgorde die nog altijd onder ons gebruikelijk is, dus met de y na de x en voor de z.
Leupenius zette in 1653 deze lijn voort en stelde: "De y is een dubbele klinker en heeft anders geen gebruik dan om de plaats van een lange i te bewaren", maar hij verschilt tegelijk van zijn voorgangers doordat hij uitdrukkelijk aan de ij - de oude ‘dubbele i’ - een andere functie toekende dan aan de y. Voor de historische ij gebruikte hij uitsluitend de y.
Het was de grammaticus en lexicograaf Sewel die de met Van der Schuere ingezette ontwikkeling heeft voltooid. Want Sewel heeft niet alleen de consequente y-spelling van Leupenius overgenomen, maar hij heeft bovendien de alfabetische inrichting van zijn Nederlands-Engels woordenboek van 1691 bij deze spellingspraktijk aangepast. In dat woordenboek kreeg voor het eerst in de Nederlandse taalgeschiedenis de y als voorlaatste letter van het alfabet een aanzienlijk, en rationeel bepaald, gevolg van met y beginnende woorden onder zich.
Sewel heeft het eerste Nederlandse woordenboek geschreven dat werkelijk modern kon heten, vanwege de consequente, rationele wijze waarop hij het Nederlandse alfabet hanteerde. Wanneer men dit Nederlandse alfabet vergelijkt met het Latijnse waaruit het was voortgekomen, dan constateert men dat de ene i vervangen is door i en j, de ene v door u, v, en w, en dat de y en de z een nieuwe inhoud hebben gekregen. De q en de x hebben daarentegen hun functie verloren en doen alleen nog maar ornamentaal mee. Dat zijn dan de 26 letters van het Nederlandse alfabet, zoals ze bij de progressieve taalmeesters aan het einde van de 17de eeuw hebben gefunctioneerd.
Het alfabet zoals wij dat nu in Nederland kennen bestaat dus sinds 1691.