Ik ben een moslim-vrouw (21) en heb tegen mijn ouders gelogen dat ik het heb uitgemaakt met mn Nederlandse vriend omdat ze me wilden verstoten,wat nu?

Wat een moeilijke situatie voor je. Ik vind het lastig om je een klaar advies te geven.. Wat ik wel kan adviseren is om met een organisatie contact op te nemen, die daar wat meer ervaring in hebben. Via de bron kan je de website bekijken.
Veel sterkte ermee en ik hoop dat je de liefde van je ouders en je Nederlandse vriend kan behouden.

Mijn beeld is dat veel Turkse moslims in Nederland ‘roomser zijn dan de Paus’ (beetje fout spreekwoord in deze context), maar dus: strenger zijn in de leer dan de Turken die in Turkije wonen. Ze doen vaak net alsof er in Turkije in de afgelopen 40 jaar niks veranderd is (net zoals Nederlanders die naar het buitenland geëmigreerd zijn vaak doen).

Als ik het goed begrepen heb, maar corrigeer me als ik het fout heb, is het heel belangrijk dat je dit soort dingen in de familie op probeert te lossen. Kun je bijvoorbeeld terecht bij een familielid dat iets ruimer denkend is in zijn/haar geloof?
Of iemand binnen de familie die al buiten zijn/haar geloof getrouwd is? Kan die persoon met je ouders gaan praten over hoe het nu is (en bij voorkeur over hoe goed het gaat)?

Verder heb je ook binnen de Islam hele tolerante Imams, kun je met een tolerant exemplaar gaan praten om je ouders eens een beetje op het ‘moderne’ spoor te zetten?

Ik zou natuurlijk kunnen zeggen: je bent 21 en volwassen en je ouders hebben niets meer over je te vertellen. Maar zo werkt het natuurlijk niet in jouw geval.
Ik zou hulp vragen bij een deskundig iemand.
Zijn er geen hulpverlenende instanties waar je om raad kan vragen.? Je huisarts? Een vertrouwensarts?
Er is vast wel een organisatie die met dit specifieke probleem kan helpen, want het komt natuurijk veel vaker voor.
Heel veel sterkte!

Eén ding is zeker : je ouders doen je niet met opzet pijn, maar handelen volgens hoe zij denken dat het "goed is.
Aan de andere kant : culturen moeten evolueren, en dat gebeurt niet als iedereen zich blijft confirmeren…
Voor zover ik notie heb van jullie cultuur (ik bedoel dan : de cultuur/religie waar je ouders blijkbaar strikt naar leven) weet ik dat het soms helpt als er iemand van de eigen ‘strekking" die enig aanzien geniet gaat praten met de ouders. Op mijn vorige werk bv. hadden wij een Turkse medewerkster die dienstverlening deed (bv. papieren invullen e.d.) en zij kreeg dan ook vaak vragen zoals de jouwe. Omdat zij aanzien genoot, kon zij heel dikwijls de ouders overtuigen door bv. de zeggen dat de vriend die de dochter gekozen had (of de vriendin die de zoon gekozen had…) er serieuze bedoelingen op nahield, dat het beter was dat iemand zelf zijn partner kon kiezen etc.. Ze stelde de ouders dan voor dat wij in België leven, waar je vanaf een bepaalde leeftijd meerderjarig bent en sowieso dan vrij bent te huwen met wie je wil zonder toelating van je ouders. En confronteerde hen met "willen jullie dat jullie kleinkinderen niet zien, als jullie je dochter verstoten?".
Zij zei dat zonder veroordeling, maar sprak wel duidelijke taal. Dat had vaak positieve resultaten, al was het soms ook een lange weg. In andere gevallen werd de Imam als tussenpersoon gebruikt, maar dan moet hij natuurlijk ruimdenkend genoeg zijn om dit te doen.Misschien is er wel een oudere broer of zus die aanzien geniet en die je ouders kan overtuigen?
Hoe dan ook : het is natuurlijk pijnlijk als je ouders je "verstoten", maar maak eens een balans op.
Ik ben bv. met 18 jaar het huis uitgegaan omdat mijn ouders me echt niet goed behandelden (lees : mishandelden). Het was ook héél pijnlijk, mijn (Westerse) vader dreigde me zelfs om te brengen als hij me zou tegenkomen op straat. Ik deed nochtans niets verkeerds, had vast werk als secretaresse en een verloofde waar ik nadien mee gehuwd ben. Nadien is alles wel goed gekomen, maar het was een tijdje heel moeilijk, ik kon mijn ouders mijn adres niet vertellen etc.
Dus, als er niemand je ouders kan overtuigen, ligt de keuze bij jou : wil je je vrijheid ook al verlies je je ouders of wil je je ouders het naar hun zin maken zodat jullie band intakt blijft? Er is hier geen goede of slechte keuze, de vraag is wat je bereid bent te verliezen. Liegen is zeker niet goed, als ze erachter komen wordt je wellicht sowieso verstoten.

Moeilijk hoor! Zonder familie leven is niet fijn.

Waarschijnlijk zal je toch moeten kiezen.
Als je zeker bent van je Nederlandse vriend, en ook goed geintroduceerd bent bij zijn ouders, familie en vrienden, zou je kunnen overwegen met hem verder te gaan.

Ook Moslimvaders en moeders hebben een hart en ze zullen je op den duur missen.

Ik hoop niet dat ze verder zullen gaan dan verstoten. Want als je angst hebt voor je leven moet je het melden bij de politie.

Ga in geen geval met je vriend verder zonder dat zijn familie je heeft geaccepteerd. De basis is dan te smal en ik voorzie dat jullie het dan niet redden.

Toegevoegd na 2 minuten:
In sommige plaatsen zijn verenigingen voor Buitenlandse Vrouwen. Je kunt daar mogelijk advies vragen, of erover praten. Er zijn zeker veel meer vrouwen in jouw situatie.

50 jaar geleden hadden we deze toestanden tussen Protestanten en Katholieken. Alleen kan ik me niet herinneren dat daar ooit doodsbedreigingen aan te pas kwamen. Verstoten wel.

Toegevoegd na 5 dagen:
Toch nog maar even een persoonlijke noot: mijn grootvader (hervormd) is door zijn familie verstoten toen hij trouwde met mijn grootmoeder, in de Hervormde Kerk, dat ook nog. Maar grootmoeder was katholiek. Mijn moeder zag haar grootvader wel eens lopen in de stad, maar heeft hem nooit gesproken.
Zelf had ik een RK kennis, het was nog niks, maar voor het iets kon worden, was het hem al verboden door zijn ouders.
En vorige week heb ik van een man van ong. 75 nog een treurig verhaal gehoord, over zijn eerste liefde, hij RK en zij Hervormd. Zijn vader had achter zijn rug de brieven verbrand en de verkering met een leugen afgebroken.

Er zijn vele van dit soort treurige verhalen hoor.
Het is fijn als je het anders hebt ervaren, en nu kunnen we zelf ook naar de kern van het menszijn kijken.

Ik begrijp dat dit heel erg moeilijk voor jou is. Je schrijft goed Nederlands, dus ik veronderstel dat jij je ook Nederlands voelt. In dit geval kies je dus voor het Nederlands zijn en niet voor het geloof en de normen en waarden van je ouders. Dat is erg begrijpelijk, zeker als je 21 jaar en verliefd bent. Maar lieve moslim-vrouw, denk maar niet dat je ouders dit niet gaan ontdekken. Ik veronderstel als jij stiekem toch weer je vriend gaat ontmoeten, dat er genoeg mensen zijn die jou ouders willen steunen en die jou gaan volgen. Daar maak je het allemaal nog veel moeilijker en erger mee. Als jouw ouders al dreigen je te verstoten, omdat je niet gehoorzaam bent, dan zullen ze het ook niet accepteren dat je tegen ze liegt. Probeer eens te overleggen met de ouders van je vriend. Misschien kan zijn vader eens met jouw vader gaan praten, zodat je vader misschien anders tegen jullie liefde aan gaat kijken. Nee heb je, ja kan je krijgen, zoals wij hier in Nederland zeggen. Als je niets doet wordt je helemaal gek, want leven met een leugen die elk moment uit kan komen is erg zwaar. Heb je misschien oudere zusters die al getrouwd zijn? Dan kunnen zij misschien een goed woordje voor je doen bij je ouders. Ik wens jou erg veel sterkte met deze moeilijke situatie.

Tja…
Wat Nu vraag je?
Nu dien JIJ voor Jezelf de balans op te maken.

Indien deze vriend écht de man van je leven zou zijn dan had je volgens mij niet gelogen tegen jouw ouders en gewoon voet bij stuk gehouden door hen JOUW keuze duidelijk te maken. Je bent tenslotte meerderjarig, toch?

Besef ook dat eender welke leugen een belemmering vormt voor een duurzame relatie van welke aard ook.

Hoe hard de waarheid aanvankelijk ook aankomt, ze LOONT wel degelijk op lange termijn.
Leugens kunnen de schijn geven dat ze een oplossing bieden doch het is en blijft een schijnoplossing.

Bovendien doe je naar mijn gevoel deze vriend ‘oneer’ aan door hem in de positie van ‘verdoken’ minnaar te plaatsen. Maar uiteraard is het ook aan hem om deze positie te aanvaarden of niet.

Eerlijk is eerlijk hé... ik zou nooit of te nimmer tevreden zijn met zo’n ‘undercover’ positie.
Ik heb dat ook nooit iemand anders willen aandoen.
Bovendien…
Als ouders de keuze van hun meerderjarig kind niet kunnen aanvaarden dan is dat hun zaak en niet die van het kind. Loslaten is de mooiste vorm van liefhebben doch ook de moeilijkste voor vele ouders.

Enfin, ik zou zeggen en schrijven…
Je gaat er in alle transparantie en dus in totale eerlijkheid helemaal voor of je houdt het op een vriendschap die gebaseerd is op gelijkwaardigheid over heel de lijn.
Zo hoef je ook niet meer te liegen tegen jouw ouders.

Mijn mening hoeft de jouwe niet te zijn.
Jij en niemand anders kan voor zichzelf uitmaken wat de beste keuze is in deze kwestie.

Succes ermee!

of zorgen dat ze er nooit achter komen en 2 levens lijden die je NOOIT kan combineren, of de keuze maken om eerlijk te zijn en te vertellen hoe de vork in de steel zit en hun keuze te accepteren als dat in zal houden dat ze je nooit meer willen zien.

je kan natuurlijk wel aangeven dat je ze niet kwijt wil, maar ook niet tegen ze wil liegen.
dat je niet wil kiezen maar wel voor een keuze gesteld wordt.
vraag wat ze er op tegen hebben. is het je vriend zelf (afkomst/geloof) of is het vanwege een relatie in het algemeen?
willen ze je vriend misschien voorzichtig leren kennen voordat ze hem afkeuren? zijn er dingen waarvan ze het belangrijk vinden dat hij hier rekening mee houdt?
wat kan je vriend zelf doen om geaccepteerd te worden?

ik zou openkaart spelen en het in hun handen leggen.
ze kennen de waarheid en je standpunt. aan hun de keuze wat ze hiermee doen en geef aan dat jij niet anders kan dat dit te respecteren al zou het je pijn doen en dit begrijpt, hoe moeilijk het ook is.

daarbij: je bent 21, je ouders zijn er over 10 jaar nog, bij een relatie heb je deze garantie niet.

stel dat ze je verstoten:wat zijn dan voor jou de opties? (onderdak, sociale gevolgen, financien etc)

Deze materie is voor een Nederlander heel moeilijk maar als jij zelf weet of het gebruikelijk is in jou familie om eerwraak uit te voeren zou ik kiezen voor het niet vertellen. Ik heb eenmaal meegemaakt dat een moslimmeisje vermoord werd door haar broer op bevel van haar vader omdat zij met Nederlanders omging .
Waarschijnlijk zijn jou ouders niet zo radicaal omdat zij jou de kans geven het uit te maken en dan weer verder met je te gaan als goed moslim-meisje.
Het is voor een moslim natuurlijk een hard gelag als hun kind met een niet-Moslim gaat
Als jou liefde voor een Nederlander zo ver gaat dat je jou familie daar voor wilt opgeven en je bent zeker van de liefde van die jongen , dan is de keus minder moeilijk.
Als je denkt dat je je ouders nog kunt ompraten en dat je van deze jongen houdt zou ook mooi zijn.
Ik denk dat je dat zelf beter kunt inschatten.
Soms is het in de moslim-gemeenschap ook voldoende dat je doet wat je wilt doen maar net doet of je ouders er niet van op de hoogte zijn.

Dit geval ken ik van een Moslim-lesbienne : haaar ouders doen net of ze het niet zien dat hun dochters vriendin het bed met haar deelt

Ik zie geen reden om tegen je ouders te liegen wanneer jou nederlandse vriend moslim is of wil zijn.