Is de massale rouw in Noord Korea gemeend of spelen er andere zaken?

Die mensen zijn jarenlang gehersenspoeld, geindoctrineerd, onderdrukt, bang gemaakt. Het is echt een waanzinnig land, voor het minste geringste wat volgens de heersers niet door de beugel kan of ongepast is, word je "gewoon"uit de weg geruimd. Naar mijn mening is het pure angst, de mensen weten onderhand niet beter meer, ze zijn gekneed, geplooid, gebrainwashed, bang om vermoord te worden, honger te hebben, dierbaren te verliezen. Je hebt daar geen keuze: je loopt in het gareel (waardoor je dus de beelden krijgt die jij in je vraag schetst) of je bent ten dode opgeschreven.

Half-Half. Ze zijn of waren verplicht om minstens 3x per dag te rouwen. Als je het gaat verplichten zit er meestal niet echt een waarde aan deze rouw dan. Aan de andere kant is het wel zo dat de mensen al zo vroeg geindoctrineerd dat ze hem echt zagen als een god en er dus echt om huilen.

Dit is denk ik psychologisch wel interessant.
Mensen in Noord Korea zijn natuurlijk al jaren ‘gehersenspoeld’ door deze leider. Doordat dit zo is is het natuurlijk goed mogelijk dat deze mensen de dood van deze manier als zeer verdrietig ervaren. Het verdriet is dus niet per definitie schijn, maar kan wel degelijk zo worden ervaren. Hoe men het uit is natuurlijk weer iets heel anders. Waarschijnlijk wordt die massa hysterie wel beïnvloed door bepaalde mensen. Iemand die een feestje viert om de dood van Kim Jong Ill zal toch al gauw worden "vermist" ;)..

Toegevoegd na 3 minuten:
manier=man

Er spelen denk ik meerdere dingen.
Ten eerste wordt alles goed geregisseerd en gemanipuleerd. Het moet lijken alsof iedereen intens verdrietig is en alles moet strak georganiseerd zijn. Op de foto die met de auto werd rond gereden, zien de mensen een vriendelijk lachende Kim Jong Il, terwijl hij in het echt een norse gek was die nooit vriendelijk keek.

Een andere reden is, dat de mensen vanaf hun geboorte worden geindoctrineerd. Ze weten niet beter of hun leider is een "vader" die zorgt. Alles wat ze hebben, bijna niets trouwens, komt van de leider. Ik heb een keer een documentaire gezien over oogartsen die in Noord-Korea mensen mochten helpen en hun zicht terug kregen door een operatie. Wie werd er bedankt? Niet de artsen, maar Kim Jong Il. Want hij is toch zo goed.

En dan nog de traditie. In Azië, rouwen mensen ander, heel uitbundige weeklanken, zonder veel tranen trouwens. Er zullen best mensen zijn die niet mee willen doen aan dit rouwen, maar bang zijn voor de gevolgen als ze dat niet doen. Noord-Korea staat nu eenmaal bekend als een land waar andere geluiden en kritiek om de leiders niet welkom is. Meedoen is veiliger omdat mensen anders misschien in een strafkamp zullen belanden.

Ik denk zelf dat er jammer genoeg angst speelt omdat het een beetje geacteerd was toen een nieuweslezer opeens raar begon te huilen, en al die arme mensen vonden hem geen goede man, dus ze worden gedwongen uit angst voor hun leven.

Het schijnt vooral zo geregisseerd te zijn. Vanavond bij het nieuws werd verteld, dat vooral de mensen vlakbij de camera "verdriet" hadden en een stukje verderop ineens een stuk minder, zij kwamen niet in beeld en hoefden niet zo overdreven te rouwen.
De mensen zijn gewoon bang om niet verdrietig te zijn, want waarom zouden ze vrijwillig rouwen om een leider die het land en de mensen in armoe houdt? Er heerst hongersnood en de grote leider hield dit in stand door er niets aan te doen.

Noord Korea beschouw ik een beetje als het door Orwell geschreven boek 1984.

De staat heeft, voor het oog, alle touwtjes in handen…waaronder zelfs die van het persoonlijk gevoelsleven.

Het is dus voor de overheid daar niet moeilijk om het volk te laten rouwen. Gewoon het bevel: ‘ROUWEN!!’ uitvaardigen.

En ja dan..treedt de toneelvereniging ‘Het Tranendal’ enkele dagen op..voor het oog van de wereld.

Na jaren van onderdrukking alsmede valse voorlichting m.b.t. ‘het boze buitenland’ speelt het ‘droevige’volk wel ‘van harte’ het verdriet mee om reden dat hen anders wel op hardhandige wijze ‘rouw en verdriet bijgebracht’ wordt..

Natuurlijk zijn er wel mensen die echt rouwen..maar dat zijn doorgaans zij..die wat te verliezen hebben.. een hoge positie of iets dergelijks..en zich daarom pal achter het bewind opstellen.

Eerlijk gezegd vind ik heel die huilvertoning uiterst pijnlijk om te zien en te horen..aangezien ik zeer grote twijfels heb omtrent de oprechtheid van die huilende massa..

Zo lang als de zoon van de overleden’ geliefde generaal’ daar onbewogen en traanloos..bijna trots..rond loopt..kan ik niet geloven dat de dood van een onderdrukker/dictator gevoelens van verdriet verdriet bij ‘zijn’ volk kan oproepen.

Het antwoord op je vraag is dus: Voor een enkeling zal er sprake zijn van (opr)echte rouw…maar voor verreweg de meeste mensen..is het pure overlevingsstrategie..

Groet,

Ton

Toen ik de eerste beelden zag, dacht ik dat het inderdaad ook geacteerd was. Op de Belgische tv sprak een Noord-Koreakenner dat het wel mogelijk is om honderd mensen te laten acteren, maar niet de schaal waarop we het nu zien. Dat zette mij aan t denken.

Jaren geleden was ik bij de bijzetting van Diana, prinses van Wales. Daar huilden ook mensen op straat. Dat heeft me toen ook verbaasd. Er was een diepe, diepe, oprechte rouw.

Ik denk dat de mensen daar door een jarenlang lesprogramma ook echt van hun leider houden. Volgens het Belgische nieuws wordt 50% van de lestijd pop scholen besteed aan de levensloop en de verheerlijking van de leider.

Ik denk dat het oprecht is en dat het nog niet eens met angst te maken heeft.

Het hoort gedeeltelijk ook bij de cultuur, hoorde van de week op de radio dat naar rouw er ook een gevoel van schaamte is over de dood van een ander, alsof je mede verantwoordelijk bent. Dit geldt voor elk overlijden.
Als je op die manier rouwt is het alweer heel anders dan hoe wij gewend zijn.
Maar dat het overdreven is voor de camera is zeker