Mijn man is vreemd gegaan met de vriendin van mijn zoon. Ik wil mijn man vergeven, maar ben bang om hem terug te nemen. Wie heeft hierin advies?

De vraag is hoe je om moet gaan met deze in-zieke situatie, de respectloosheid van je man EN je zoons vriendin naar jou en je zoon toe zou tot inzicht moeten leiden, zou dit ooit nog eens kunnen gebeuren en wat heeft man "lief "nog meer uitgespookt.
Je bereidheid tot vergeving is een heel edel standpunt.
Toch is het maar de vraag of je man en zijn vriendin echt spijt hebben.
Wanneer erkenning, berouw en de zekere bereidheid bestaat dat beiden dit nooit meer zouden doen, kun je het misschien een plekje geven.
De zekerstelling tegen herhaling is echter praktisch onmogelijk.
Het kan echter zijn dat hier een voorbedachte rade achter zit, van je man, de vriendin of zelfs beiden.
Wanneer dat zo is, zou ik in jouw situatie mijn zaken zeker stellen. Je kunt niet je leven lang het geweten van je
man zijn als hij er geen heeft.
Probeer je geluk te vinden maar wees trouw aan jezelf.

Natuurlijk kan ik psychologisch gebabbel op deze situatie loslaten, zoals midlifecrisis bij je man en nieuwsgierigheid bij de vriendin van je zoon over hoe de vader is.
Dit gaat echter zover buiten kaders dat dit soort argumenten niet als verzachtend gebruikt mag worden.
Je man denkt schijnbaar met zijn ... en de vriendin van je zoon met haar——.
Dit zijn niet de mensen die je in je leven moet willen.
Maar dat is mijn persoonlijke opvatting.

Die vraag kan je alleen zelf beantwoorden. Het advies wat ik je kan geven is geef het tijd. Ben jezelf in staat om hem echt te vergeven? Kan je dat niet dan zel je relatie altijd gebaseerd blijven op wantrouwen en daar wordt natuurlijk niemand blij van en uiteindelijk kan het nog stuk gaan. Hoe staat jouw zoon hier tegenover? Hij heeft toch dezelfde klap te verwerken al zij het op een andere manier. Wanneer je de kant van je man kiest kan je je zoon kwijt raken. Praat hier met hem over. Verder kan therapie helpen. Er zijn vaak andere oorzaken die een erg belangrijke rol spelen. Hoe was bijv jullie seksleven (geen antwoord geven hoor) Zit hij in zijn midlife? Het is een hele nare situatie. Hoe kan je nou evenaren tegen een 20 jarige? (hoop dat je dat niet wil natuurlijk) Echt denk zelf goed na. Betrek je man niet bij jouw keuze. Hij heeft nu mooie praatjes en waarschijnlijk meent hij dit ook maar het gaat niet om hem maar om JOU!!! Kan jij het bed nog met hem delen nu dit gebeurd is? Geef het ruimte en wanneer je denkt er klaar voor te zijn dan ga je met hem daten. Dit maakt het weer wat leuker en spannender en wanneer je dan weer vlinders kan voelen moet je doorgaan, voel je wraak onzekerheid en verdriet STOPPEN. Dit is het advies wat ik je kan geven Puur op gevoel gelukkig maar ik vind het heel vervelend voor je.

Succes met JOUW keuze!

Ik kan mij alleen maar aansluiten bij de andere antwoorden. Alleen jij kan de keuze maken. Ikzelf ben in het verleden ook meerdere malen belazerd en ik kon mijn ex daarna nooit meer vertrouwen, ook al probeerde hij het wel waar te maken bij mij. Je kijkt hem toch met andere ogen aan, je bent je bewust van zijn daden. Knap als je je daar van kan losmaken en opnieuw kan beginnen, de relatie nieuw leven in kan blazen, maar ik zou dat niet kunnen.

Ik zou zeggen: wie het lef heeft om de stap te nemen je geliefde te belazeren is heel goed bij zijn verstand en weet wat hij of zij gedaan heeft. Dan kan je achteraf wel zeggen dat je spijt hebt en dat je niet wist waar je mee bezig was, maar uiteindelijk is het toch een teken dat er iets niet klopt in de relatie.

Tegenover je zoon vind ik het trouwens -als ik het zo mag noemen- ook een soort verraad als je het hier bij laat zitten en hem (zomaar) vergeeft.

Eisen werkt altijd averechts, bovendien komt het initiatief dan niet vanuit de "schuldige", maar van jou. Wil je dat?

Verder heb ik nog wel een paar "mooie" woorden voor mannen die hun vrouw zo enorm belazeren, maar uit respect voor jou, je zoon en voor deze website laat ik die achterwege.

Verder wens ik jou en je zoon heel veel sterkte en spijt het mij dat je het zo moeilijk hebt. Ik hoop dat jij uiteindelijk de steun vindt die je nodig hebt en de keuze kan maken waar jij achter staat. Alleen jij…

Wat erg! Verschrikkelijk moet dat zijn. Ook voor je zoon. Hoe dan ook zal hij voor altijd in je leven zijn omdat hij de vader van je zoon is. Dus dumpen word lastig. Maar ik zou zeggen laat niet over je heen lopen en maak een einde aan je relatie. Maar goed, er zijn genoeg relaties die hier doorheen zijn gekomen en nog samen zijn. Als je het opnieuw wilt proberen ga dan op je gevoel af. Werkt het niet en heb je alleen maar frustraties dan is het einde nabij. Dit is nooit een goede basis voor je relatie. De keuze kunnen wij niet voor je maken. Sterkte, het valt niet mee…

Toegevoegd na 4 minuten:
Dumpen is niet lastig, maar je komt er niet van af. Relatie beeindigen is in mijn ogen de enige optie!

Wat je man heeft gedaan is niet alleen erg respectloos tegenover jou, maar ook tegenover zijn zoon. Hij heeft twee mensen uit hetzelfde gezin belazerd. Ik weet niet hoe je zoon erover denkt, maar als mijn vader zoiets bij mij zou doen dan zou ik geen greintje respect meer voor hem kunnen opbrengen, hoeveel spijt hij ook zou betuigen.

Jij hebt dus niet alleen te maken met een man die jou heeft bedrogen, maar ook jouw zoon. Dat maakt het allemaal erg ingewikkeld en ik kan me dan ook voorstellen dat je niet weet wat je nu moet doen. Ik zou je adviseren om even pas op de plaats te maken; zolang jij in tweestrijd staat en niet weet hoe je je gevoelens van boosheid en verdriet een plek moet geven, kun je het beste even niets doen. De keuzes die je maakt terwijl je in verwarring bent, zouden wel eens verkeerd kunnen uitpakken. Dus zorg eerst dat je de dingen voor jezelf op een rijtje krijgt, totdat de rust bij jou zelf is teruggekeerd.

Laat je man maar een tijdje sudderen, laat hem maar voelen wat hij op zijn geweten heeft. Van hem eisen dat hij in therapie gaat is niet realistisch. Zoiets moet uit hem zelf komen. Tot inkeer komen valt niet af te dwingen met therapie. De man is 47 jaar, geen puber wiens gedrag je nog makkelijk kunt sturen en beinvloeden. Laat je man maar de eerste stappen zetten en kijk dan op termijn wat jij daarmee wilt.

Wat een klote situatie! Als je 47- jarige man geilt op 20- jarigen en dan ook op de toendertijd vriendin van je zoon… Damn! Wat een zielig mannetje, sorry heb er geen andere woorden voor. Ik hoop dat hij hulp zoekt en dat jij hem kunt vergeven en verder kunt met je leven. Ik zeg: dumpen! Ook al was het misschien eenmalig. Mijn vertrouwen in hem zou flink zijn geschaad. Therapie of niet.. Je verdient beter dan zo’n loser die z’n pik achterna heeft gelopen. Ik zou er zo van walgen… Niet meer met hem onder 1 dak kunnen leven, laat staan weer het bed samen delen! Veel mannen kijken porno en gaan veel ook naar de hoeren, maar dit slaat alles! Sterkte, je komt hier hopelijk beter uit. In ieder geval weet je dat jij sterker bent dan hij is… Jij hebt de touwtjes nu in handen.. Laat hem maar kruipen, wat een zwijn!
Als mijn vader dat zou hebben gedaan had ik hem nooit meer hoeven zien. Respectloos tegenover jullie beiden, alleen voor zijn moment genot. Ik wens je wijsheid.

je man heeft niet alleen verraad gepleegd tegenover jou, maar ook tegenover je zoon en eventueel andere gezinsleden.

natuurlijk zegt hij dat hij fout zit en spijt heeft. hij ziet nu in wat hij op het spel heeft gezet met zijn pleziertje.
hij wil niet kwijt wat hij had, dus hij kan niet anders dan zeggen dat hij ook spijt heeft en je terug wil.

hij heeft het leven van iedereen op zijn kop gezet door een leuk momentje met iemand die 27 jaar jonger is (op zich al geen gezonde actie naar mijn mening)

de opmerking dat hij nu pas weet wat hij mist is ook nogal vreemd….hij wist heel goed wat hij had.
sommige dingen zijn zo fout dat ze niet te herstellen zijn, ook niet als hier tijd overheen gaat….

wat hij nu niet meer heeft is respect. ook het vertrouwen is weg. is dit nog te herstellen door het maken van een nieuwe start? zal je zoon zich niet verraden voelen als jij je man vergeeft?

de vader van mijn kids heb ik om de reden vreemdgaan buiten spel gezet. ik wist dat ik altijd achterdochtig zou blijven en wou deze vorm onrust niet in mijn leven dus heb hem niet de kans gegeven het vertrouwen weer te winnen.

ik hoop dat je een keuze kan maken waar ook je zoon zich in kan vinden. deze moet zich dubbel verraden voelen. door zijn eigen vader, en zijn vriendin. als je zoon er niet aan toe is om hier positief over te denken in de vorm van een nieuwe start zal een nieuwe start waarschijnlijk niet mogelijk zijn.

ik wens je alle succes en hoop dat je zowel voor je zoon als jou een goede keuze maakt, of dit nu met of zonder je man mag zijn…....

Wat erg voor je dat je dit moet doormaken. Ik leef oprecht met je mee, maar dit terzijde.
Ik kan mij voorstellen dat je vertrouwen in je man een flinke deuk heeft opgelopen, want hij was toch je maatje, de sterke schouder waar je op kon uithuilen, jullie hebben lief en leed gedeeld, jullie waren een eenheid.
Een hele domme onbezonnen daad, en het kwaad doet zijn intree.
Je mag hem vergeven, dat is goed, maar of je het daadwerkelijk kunt vergeten is de vraag.
Het zal je verdere leven bepalen.
Wat mij wel heel erg verbaast is dat als jullie daadwerkelijk zo een eenheid vormden, en ware liefde jullie relatie bepaalde, dat je man dan zo makkelijk vreemd kan gaan, en dan ook nog met de dochter van je zoon.
Ik ben zelf ook 47, en ik moet er niet aan denken om mijn vrouw te bedriegen.
Mijn advies is om te vergeven als jij er aan toe bent, maar niet om deze relatie voort te zetten.
De liefdesroos is geknakt, en het vertrouwen weg.
Wat het belangrijkste is dat jij je stabiliteit hervindt, en de rust in je hart.
Het gaat nu om jouw leven, en om jouw persoon.
Werk daar aan, en laat je man een flinke tijd los.
Misschien dat de tijd de wonden zal herstellen, maar dat gaat echt veel tijd overheen denk ik.
Vooralsnog denk ik dat het een blijvende schaduw zal werpen over jullie relatie.

ik heb geen ervaring hiermee. lijkt mij goed kut. enige zinvolle wat ik hierover heb te zeggen: iemand dwingen naar therapie te gaan werkt weinig motiverend en levert uiteindelijk niets op. hij moet het wel zelf willen, sterker nog als die het niet wil en er een punt van maakt dumpen niet sturen naar een therapeut.

sterkte.