Hoe kom je erachter of je echt een kind wilt of niet?

Uit mijn eigen ervaring is gebleken dat ik er gewoon heel erg aan toe was om moeder te worden.(Dacht ik)  Want bij iedere vrouw die ik voorbij zag lopen met een dikke buik kreeg ik jaloerse gevoelens. Ik dacht gatverdamme waarom zij wel en ik niet? Ik wil dat ook. Maar ik was toen nog best wel heel erg jong. Maar het jaloerse gevoel bleef gewoon. Ik ben me er toen eens in gaan verdiepen en uit eindelijk hebben mijn toenmalige vriendje en ik toch een poging gewaagd. Het leek me geweldig, zo,n lief klein babytje. Maar ow wat viel alles tegen toen het eenmaal zover was. Ik ben zo ziek geweest de eerste 3 maanden en eigenlijk heb ik over gegeven tot de 9e maand aan toe. Zo erg zelfs dat ik in het ziekenhuis heb gelegen aan t infuus. En toen de kleine er was vond ik er eigenlijk ook niet zo heel veel aan. Die loodzware bevalling van 3 dagen die uit eindelijk eindigde in een keizersnee die gunde ik niemand en ik heb heel wat kraam tranen gehuild.
Kennelijk was ik er toch niet zo aan toe als ik in eerste instantie had verwacht. Of ik was er wel aan toe maar ik had me gewoon vies verkeken op wat het moederschap eigenlijk precies in hield.
Bovendien hoorde ik ook van alle vrouwen die al eens een bevalling mee hadden gemaakt dat je tijdens de bevalling totaal niet bezig bent met hoe je er bij ligt dan. Benen wijd geen onderbroek aan en soms wel 6 man aan je bed die je er tussen zitten te wroeten. Maar toen het eenmaal zover was, was ik me daar wel degelijk van bewust. Ik heb echt alleen maar liggen janken dit wilde ik absoluut niet. Ik vond dat zo verschrikkelijk.
Maar goed. We zijn nu 6 jaar verder en ik moet toegeven dat het bijna 5 en half jaar lang weg is geweest ,maar dat zelfs bij mij nu weer opnieuw de kriebels beginnen te komen bij het zien van een zwangere vrouw of een heel klein baby t je.
Ik omschrijf het wederom als een soort van jaloers gevoel.Maar dan niet echt jaloers zo van ik gun het je niet,maar meer van wauw wat prachtig dat wil ik ook. Ik zou toch wel heel graag weer opnieuw moeder willen worden. En al het gedoe en alle tegenvallers en genante momenten die ik toen heb ervaren die heb ik in die jaren een plekje kunnen geven. Bovendien ben ik nu ook een heel stuk ouder geworden en vooral ook wijzer.

Dat is iets wat je niet met je verstand kan maken. Het moet een gevoel zijn van verlangen die je krijgt als je aan het idee denk. Bij de een is dat al van kinds af aan en bij de ander komt dat helemaal niet.

In wezen moet je eigen innerlijk je het antwoord op deze vraag geven.

Ik denk daarom dat: Jij best graag een kindje wilt..maar.. aangezien je vriend het eigenlijk niet ziet zitten..lig jij een beetje met je innerlijk overhoop. Je weet het niet meer..

Naarmate je ouder wordt zie je de dag naderen waarop een kindje krijgen niet langer mogelijk wordt…en die gedachte maakt jou nerveus.

Ik denk dat je vriend zich te weinig realiseert dat jullie SAMEN een relatie hebben.

Een relatie dus waar OOK rekening gehouden dient te worden met jouw door de natuur geschonken verlangen naar het moederschap.

Indien je vriend toch liever géén kindje wenst..en als gevolg daarvan er ook geen kindje komt..vrees ik dat je heel je verdere leven het onbevredigde gevoel zult krijgen/hebben/behouden..je kansen voorbij te hebben laten gaan. Realiseer je dat heel goed..

Speciaal voor in dat laatste geval dienen jullie daarom SAMEN tot het besluit ‘Géén kinderen’ gekomen te zijn.

Omdat er anders het gevaar bestaat dat jullie elkaar over en weer verwijten gaan maken..waardoor jullie relatie zou kunnen stuklopen..

Groet,

Ton

Het is eigenlijk niet alleen een kwestie van willen. Er komen meerdere factoren bij spelen. De vraag is ook kan je het financieel aan? Tevens krijg je veel meer verantwoordelijkheden. De dingen waar je nu wellicht je tijd insteekt, heb je zometeen misschien geen tijd meer voor. Zijn JULLIE bereid die dingen ook op te geven? Dit soort vragen moet je jezelf afstellen. Succes

Zelf heb ik het ervaren als een "oergevoel".... verstandelijk wist ik het ook heel lang niet zeker en herken ik wat je schrijft.
Maar opeens, en dat was ècht zo, wilde ik het heel graag, meer dan wat dan ook. Ik omschrijf het als een oergevoel, iets anders kon ik er voor mezelf niet van maken.

Door er heel goed over na te denken of je die verantwoordelijkheid wel wilt nemen en je af te vragen of je er voor klaar bent om je hele leven overhoop te gooien. Zelfs het meest voorbeeldige kind vraagt heel veel energie aandacht en geld, om nog maar niet te spreken over het feit dat je niet meer zomaar weg kunt wanneer je wilt, je werk zult moeten aanpassen, niet meer kunt uitslapen in het weekend en ga zo maar door. In een minder gunstig geval, als je kind niet zo voorbeeldig is of problemen heeft van welke aard dan ook, mag je die opsomming keer 10 doen. Een kind is geen aankleedpop of showobject (ik beweer helemaal niet dat je dat denkt, maar je zult ze de kost moeten geven die dat wél denken!). Ik kan mijn kinderen niet meer wegdenken uit mijn leven en houd zielsveel van ze, maar ik weet niet zeker of ik er opnieuw aan zou beginnen als ik het over kan doen. Om alle hiervoor genoemde redenen… Succes met je beslissing!

Moeilijk moeilijk.

Mijn ervaring is dat het HEEL anders is dan wat ik me er van voor had gesteld. Ik denk dat niemand die (nog) geen kinderen heeft zich een voorstelling kan maken hoe het zal zijn.

Voor veel mensen (maar let op, er zijn vast uitzonderingen dus daarmee zeg ik niet, gelijk beginnen) geldt dat JUIST de twijfelaars achteraf zeggen: dit was de beste stap van mijn leven ik wil NOOIT meer terug (kan ook niet dus gelukkig maar).

Het aantal mensen dat ECHT spijt heeft is gelukkig klein maar ze zijn er vast wel.

Ik zou tegen je kunnen zeggen: ben je in voor een geld en tijdverslindende hobby die alles van je vraagt en zowel het BESTE als het SLECHTSTE in je naar boven haalt. Je relatie behoorlijk onder druk zet maar er aan de andere kant ook iets unieks aan toevoegt….....

Kans is groot dat je nu dan denkt: nou als je het zo stelt….
Maar de praktijk is dat een kind eenmaal aanwezig veel in je verandert wat je niet voor mogelijk had gehouden.

Ik kan alleen maar uit eigen ervaring zeggen dat ik er niet veel mee had van te voren, had ook nog geen luier gedaan (bij neefjes en nichtjes, ik drukte me er altijd voor) maar met de geboorte van kind 1 is het oergevoel gewoon losgekomen. En de mensen die ik ken die op hun 16de al droomden van kinderen zijn NU degenen die weleens klagen dat het ze allemaal te veel is.

Dus als je je kans wilt inschatten zouden we er eens wat statistiek bij moeten halen. Zo niet zeg ik: overweeg hoe je wilt eindigen: nooit geprobeerd en mogelijk daar straks spijt van of toch maar in het diepe springen met alle risico’s daarbij

succes

Toegevoegd na 2 minuten:
PS ik was >35 bij de geboorte van mijn eerste en vind dat zelf (alle medische kritieken naast me neerleggend) GEWELDIG

Het volgende is maar een idee.
Bij GGZ-instellingen hebben ze vaak een babypop die ze gebruiken als een patiënt graag zelf een baby wil hebben. De pop kan ook ‘s nachts gaan huilen. Op die manier krijgt de patiënt een goed idee wat een baby eigenlijk is.

Misschien kun je de pop in bruikleen krijgen, en op die manier ontdekken of je voeling hebt.

waarom wil je een kind? Alleen maar omdat het bijna te laat is? ben je in staat tot het geven van liefde? Ben je in staat tot het ontvangen van liefde? Dit zijn vragen die je voor jezelf kunt beantwoorden. wat ook wel een belangrijk punt is: hoe tevreden ben je met jezelf? De afgronden die je in jezelf hebt en die je vriend heeft zou je kunnen terugzien in je kind, wil je dat? heb je adoptie of pleegouderschap overwogen? Pleegouderschap kan heel bevredigend zijn.
Soms blijft een kind drie weken, een paar maanden of 18 jaar. sommige kinderen zie je nooit meer terug andere blijven jou hun hele leven als ouder zien. Een kind heeft bovenal liefde en aandacht nodig. Hoe je erachter moet komen? ja dat is denk ik heel diep in jezelf kijken, en laat je vriend even meekijken.

Het feit dat je dat nerveus over bent toont mij aan dat je WEL kinderen wilt.

Toegevoegd na 5 minuten:
In de negen maanden stel je je daar ook op in.
Vrouwen die omwille van hun man geen kinderen krijgen, krijgen daar niet zelden erge spijt van.

Mannen die echt van hu vrouw houden , geven haar die ruimte.

Heel veel mannen die twijfelden aan hun vermogen vader te zijn zie je veranderen in fantastische papa’s en zorgzame echtgenoten.

Ondanks dat ik als man zelf ook graag vader wilde worden, was de ENORME verandering die zich in mij voltrok toen ik vader werd , de grootste verandering die ik doorgemaakt heb en dat in zeer korte tijd.

Laat je partner dit maar lezen…..