Wat doe je als een kind in de supermarkt constant loopt te gillen en te zeuren bij de moeder die daar niks aan doet?

straal negeren, en gewoon je boodschappen doen.
voor je het weet sta je weer buiten.
en blij zijn natuurlijk, dat je die moeder niet bent.

Niets, de moeder voed haar kind op op de manier die ze het beste vind. Misschien is het negeren van dergelijk gedrag wel een bewuste keuze.

Waarom zou jij iets moeten doen?

Je zou misschien een beetje begrip kunnen uiten tegen die moeder die klaarblijkelijk met een hopeloze bui van peuterpuberteit te kampen heeft. :-)

Wat denk je zelf? Je ermee bemoeien? Eventjes de opvoeding overnemen? Even aan moeder vertellen hoe ze het moet aanpakken?
Je kent het kind niet, je kent de situatie niet.
Je hebt er niks mee te maken.
Dus doe je je boodschappen, en klaar is kees.

Overigens: Geen betere methode voor een gillend en zeurend kind dan negeren! De moeder pakt het dus uitstekend aan.
Een normaal, gezond kind kan 10 supermarktbezoeken lang zeuren en gillen, maar als het consequent wordt genegeerd, is het de 11e keer over.
Zeer opvoedkundig verantwoord dus.

Niks, beter een schreeuwend kind in de winkel, dan een schreeuwende moeder. Dat vind ik pas irritant.

Je moet er niks aan doen, mijn middelste zoon kon er vroeger ook nogal wat van en negeren wat voor ons als ouders gewoon het beste werkte, zelden heeft mijn (toenmalige) vrouw zich zo gegeneerd gevoeld als het moment dat iemand het wel nodig vond haar hier op aan te spreken. het is niet jouw kind, je kent de situatie niet dus je doet gewoon je boodschappen en je bemoeit je nergens mee. (overigens is het met de zoon helemaal goed gekomen, nu 19 en een prachtig mens)

Die moeder baalt waarschijnlijk al genoeg van het feit dat haar kind het even niet zo leuk meer vindt allemaal.En zij zal het alleen nog maar minder leuk vinden wanneer mensen hun medeleven of ergenissen gaan tonen aan aan.Daarom concentreer jij je maar zoveel mogelijk op het in het mandje doen van wat je nodig hebt.
Naar de kassa, en voor je t weet sta je weer buiten.

Kijk de moeder meelevend aan als steun, want ze is bezig met een stukje opvoeding en dit is niet het meest makkelijke moment.

Niks,de moeder weet vaak wel waarom ze niks zegt of doet.Want stel je voor dat kind mag iets niet eten, dat kind wilt het zo graag en schreeuwt en krijst ... die moeder kan vaak gewoon niks doen want hij mag het niet….kom jij en vraag je waarom hij het niet krijgt .... tja het zijn jouw zaken eigenlijk niet… dus negeren,is het beste…