Mijn dochter van 5 heeft een hekel aan avondeten, moet ik haar dwingen?

tja, wat is wijsheid… mijn kinderen hebben ook zo’n periode meegemaakt. Nu had ik de mazzel dat ze DOL waren op toetjes.. dus mijn motto was..allemaal aan tafel.. dat sowieso.. maar… niet eten, geen toetje. En dan kwam het wel es voor dat ik aan een lekker stuk ijstaart zat en zij niks kregen.. gemeen he!! Maar het werkte wel.

Als ze een, ik lust niks, ik wil niks, ik moet niks ,periode hadden zorgde ik ervoor dat we alleen gezonde tussendoortjes hadden. Dus rozijnen ipv snoep etc.. en ik besteedde extra aandacht aan de
lunchboterham.

Weet je.. wij moeders doen zo moeilijk over eten omdat we bang zijn dat ze niet genoeg binnenkrijgen.. maar ze moeten het wel HEEL erg bont maken willen ze voedingstoffen, mineralen en vitaminen tekort komen.

Meid.. het is een fase… kinderen zoeken hun grenzen op.. Niet eten is gewoon een machtsstrijd. Niet aan beginnen.. Win je nooit.. en dan wordt avondeten een brok ellende in plaats van gezellig samenzijn.
Verdiep je in het maken van de lekkerste toetjes ter wereld.. en ZIJ zijn degene die zichzelf straffen , niet jij :) 

Succes!!!

ps.. mijn kinderen lusten alles inmiddels.. zijn de 2 grootste lekkerbekken die je kunt vinden..1 wil zelfs haar eigen restaurant openen.. ;)

Toegevoegd na 9 minuten:
nog een ps… toen mijn kinderen wat ouder werden heb ik samen met hen een kookschrift gestart. Ze mochten elk 1 keer in de week kiezen wat we gingen eten. ( En ja, dan moest ik OOK aan de bak )Overige dagen aten we wat wij als ouders kozen. En 1 soms 2 keer per week aten we iets wat we nog nooit gegeten hadden.. als dat lekker was dan ging het in het kookschrift. Het leuke was dat ze na een paar weken de lekkere dingen uit het kookschrift gingen kiezen.. was ik meteen van de patat en pannekoeken af :P
Dat kookschrift heb ik nog steeds. M’n oudste is onlangs samen gaan wonen.. en belt me nog regelmatig.. hee, mam.. dat recept van.. :P

Kinderen en eten, iedere generatie komt het weer terug. De één lust geen brood, de ander geen groente en een derde helemaal geen warm eten.
Na vier kinderen denk ik dat ik er wel uit ben:
1. Vaste etenstijden. Dan ook het hele gezin aan tafel, en wat op tafel staat kan gegeten worden. Geen honger, dan niet eten. Tafel afgeruimd, dan wachten tot het volgende eetmoment.
2. Zelf laten opscheppen. Wat je pakt, eet je op.
3. Niet dwingen te laten eten. Dan wordt het een strijd, en zit je zelf ook niet meer relaxed aan tafel.
4. NIETS tussendoor. Geen koek, snoep, frisdrank of chips. Vooral frisdrank en melkachtige dranken kunnen erg vullend zijn. Dorst? Dan water geven. Melk kan bij de boterham gedronken worden.
5. Bij etenstijd, aan tafel zitten tot de laatste klaar is. Niet spelen, geen televisie. Eten hoeft niet, rustig zitten omdat het etenstijd is wel.
En verder: het gaat over, echt! Op een gegeven moment hebben ze ineens een portie warm eten op!

En kind dwingen? Ik zeg nee. Zeker niet als het gaat om zoiets als eten. Als een kind slecht eet of dingen niet lekker vindt, dan heeft dat een reden. Eten is jezelf voeden. Het is dingen in je lichaam toelaten en opnemen. Het is kunnen kiezen, mogen kiezen. Dat is iets enorm intiems en persoonlijks, het gaat over de ontwikkeling van de persoonlijkheid, het zelfbeeld, het lichaamsbeeld en het zelfvertrouwen. Ik vind niet dat daar dwang bij past. Zoek de reden, of maak er het beste van.

Onze dochter van nu 12 was een ramp-eter, totdat ze eens met mama mee ging naar een vriendelijke hulpverlener die met haar heeft gebabbeld over dingen. Gaat nu veel beter. Voordien deden we gewoon wat meer moeite om haar een ‘lekkere’ schijf van 5 voor te zetten, dat werkte ook, en daarmee leerde ze ook langzaam om meer dingen te eten.
Komt wel goed. Dwang werkt volgens mij eerder averecht.

Ik had ook zo’n kleuter, ook een meisje trouwens. Ze wilde niets eten. Wij hebben alles geprobeerd: laten zitten tot het op is (maar ze moet toch een keer naar bed…), toetje ontzeggen (dan had ze uiteindelijk helemaal niets gegeten en honger in bed…), meehelpen en dwingen (met de nodige scenes vandien).
Uiteindelijk hebben we het opgegeven en na een jaartje ging ze gewoon eten. Nu is ze bijna 15 en moet ze op haar gewicht letten omdat ze alles lust… ;-)

Het probleem is dat je een kind kunt dwingen om eten in haar mond te nemen, maar niet om het door te slikken. Als je er een strijd van maakt verlies je en daarmee leert je kind dat ie echt macht over je heeft. (Dit is het tegenovergestelde van wat Jelle vertelt…)

Als je de strijd (die je toch verliest) opgeeft dan zul je zien dat binnen een paar jaar je kind gewoon alles wil proeven.

Bedenk wel dat niet iedereen alles hoeft te lusten. Laat je kind daarin ook in haar waarde. Ik heb een dochter die geen ijs en slagroom lust. Vreemd, maar waar.

Toegevoegd na 3 minuten:
Oh ja, en mijn zoon (hij is nu 12) wilde als baby al geen potjes warme maaltijd. De fruithapjes gingen prima, maar de potjes met aardappel en groente waren een ramp. Hij was de tweede, dus dan heb je al een klein beetje ervaring, maar ik maakte me toch zorgen. Op het consultatiebureau zeiden ze toen dat ik even rust moest inbouwen. Hij heeft toen maanden alleen fruitpotjes gegeten (en zijn melk en pap natuurlijk). Uiteindelijk is hij voor zijn eerste verjaardag mee met de pot gaan eten. Dat vond hij veel lekkerder dan die potjes, want daar zat zout en peper op bleek…

Iedereen gaat nu de hakken in het zand zetten als ze mijn antwoordt lezen maar goed, dat moet dan maar..

De oudste zoon was ook zo’n klantje.
Na allerlei acties was ik de zaak zo beu. heb zijn bordje weggehaald en gezegd dat hij van tafel mocht. Eten in de koeling gezet.
Na één uur, Mam ik heb honger. Je eten staat in de koeling.! Hij weer weg. Naar bed.!
Volgende ochtend. Mam mag ik een boterham,? Nee je eten staat nog in de koeling. Hij weg naar school.!
Middaguur, Mam wil je het eten wel warm maken.?
Ja hoor, hij, alles opgegeten. Nooit geen last meer gehad.

Tegen haar zeggen dat ze zoveel lepels moet eten dan dat ze oud is.

Toegevoegd na 2 minuten:
Maar zeker niks anders koken en als ze niet willen eten met een honger gevoel naar bed laten gaan Het is een harde methode maar hier hielp het na een aantal dagen gingen ze toch maar eten wat de pot schafte

Toegevoegd na 51 minuten:
Pierre Wind heeft een kidskookboek gemaakt zodat kinderen leren ervaren wat eten is

Een lastig probleem is dit.

Ik denk dat je het een beetje moet laten rusten.Stel je voor dat jij in een restaurant zit en elke minuut vraagt de ober smaakt het of wilt u nog wat te drinken.Dit is niet leuk voor jou als bezoeker niet.Zo moet je het ook met je kind zien geef haar een portie eten maar schenk er niet te veel aandacht aan , ze weet dat jij graag wil dat ze gaat eten.Neemt ze wat geef daar dan pas aandacht aan als je de borden van tafel opruimt.Geef haar een compliment heeft ze niks gegeten dan heb je daar van te voren al een afspraak over gemaakt zo van 5 hapjes moet je in ieder geval nemen.Toetje mag je haar geven ook al heeft ze geen 5 hapjes gehad.Je mag haar niet straffen omdat ze haar eten niet heeft opgegeten.

Natuurlijk is het lastig maar het is ook een periode van het kind ( kan soms ook lang duren).Maar dwing een kind niet dat kan nooit goed zijn.Vindt ze rauwe groente wel lekker zo vinden mijn kinderen wortelen lekker , tomaat en komkommer.En fruit dan vindt ze dat wel lekker?

Succes!!!!!!!!!!!!!

Nooit dwingen. Bezorg je kind geen trauma. Het is niet het enige kind dat met weinig voedsel toe kan.
Ons kleinkind Ben (Amerika) heeft hetzelfde probleem gehad. Zijn ouders hebben hem nooit gedwongen en hem alleen het eten voorgezet wat hij lustte. Ook hij at v.n. pasta en als daar een paar groene blaadjes op lagen, werden deze netjes met zijn kleine vingertjes op zij gelegd. Ook hij at een sandwich, maar liet de korsten staan. Hij lustte wel melk en sinaasappelensap. Deze dranken kun je in verrijkte vorm kopen, zodat hij ongemerkt toch de meest noodzakelijke stoffen binnenkreeg. Door de houding van zijn ouders was er nooit een vorm van stress tijdens het eten. Ook Ben was aan de lichte kant, maar hij was een van de beste met voetballen (soccer) en had veel energie.
Wij als oma en opa hadden in het begin grote moeite met zijn eetgedrag, want waren wij niet anders opgevoed? Achteraf hebben de ouders toch de goede weg gekozen. Ben is inmiddels zes jaar, zeer levenslustig en vol met energie. Niet alles is verklaarbaar en het blijkt dat het ene kind het voedsel beter "benut" dan het andere. Dus maak je niet te veel zorgen, probeer op ‘slimme" manier maar zonder druk dat het kind het meest noodzakelijke binnenkrijgt en alles zal goed komen. Als “bewijs” voeg ik voor de zekerheid een foto bij van de "kleine", maar zeer mooie Ben bij.

Je bent goed bezig.
Voor kinderen is vooral het eetplezier belangrijk. Om een kind te dwingen een bepaald portie op te eten, maakt dat het kind het eten gaat zien als iets dat desnoods onder dwang moet gebeuren, in plaats van een gezellige sociale bezigheid.

Je zegt dat je een gezond vitaal kind hebt, dus het is niet nodig dat je je zorgen maakt. Als je een slechte eter hebt die futloos is, is het een andere zaak.

Om het eetplezier te vergroten, kun je proberen om je kind bij het eten bereiden te betrekken. Je kunt het dan tijdens het bereiden van het eten alvast het een en ander laten proeven. Ook is het leuk dat jullie eten maken waar de anderen van genieten.

Verder is het wel zaak dat je oplet dat je kind overdag vooral gezond eten binnen krijgt, dus voldoende brood en fruit. Ook kun je je dochter het beste direct na schooltijd iets te eten en te drinken geven en dan vervolgens tot de avondmaaltijd niets meer. Ook geen limonade en yoghurtdrink, want hier zitten veel suikers in die een vol gevoel geven.
Verder kan ik je aanraden om geen ‘speciaal’ eten voor je dochter te maken, maar haar gewoon aanbieden wat jullie zelf ook eten, want moeilijke eters vragen een krijgen door hun eetgedrag vaak extra aandacht, en ook negatieve aandacht is aandacht.
Behandel je dochter dus net als de overige gezinsleden. Maak duidelijke afspraken: Je bord niet leeg betekent geen toetje; niet eten of iets anders dan water drinken voor de maaltijd. Maar je hoeft haar niet te dwingen een bepaalde hoeveelheid te drinken.

Het probleem is niet een, twee, drie opgelost, maar je zult merken dat als je duidelijke regels stelt en er zo min mogelijk aandacht aan geeft, het voor alle partijen makkelijker is.

Een gezond vitaal kind komt geen bouwstoffen te kort en het lichaam van het kind maakt zelf duidelijk dat het moet eten, dus als het ‘s avonds niet voldoende gegeten heeft, heeft het ‘s morgens meer trek en als het dan een gezond ontbijt krijgt, is er niets aan de hand.