Moet ik een autistische jongen bij uitnodigen om bij mijn vriendengroep te komen zitten in de pauze?

Ik werk dagelijks met dit soort jongelui. Nodig ‘m gerust uit en laat hem er gewoon bijzitten. Ga niet de nadruk leggen op het autisme want dan voelt hij zich alleen maar ‘anders’. Als een van je makkers iets tegen hem doet of zegt wat niet kan kun je ‘m daarop aanspreken ( op goed fatsoen) en als die knul iets doe of zegt wat niet kan kun je dat ‘t beste met hem onder 4 ogen bespreken.

Hij zal weinig eigen initiatief tonen, maar als hij zich op zijn gemak voelt durft hij gerust bij jullie te zitten en mee te praten op den duur. Vertrouwen opbouwen duurt gewoon even dus geef hem de tijd. Stel hem gerust dat een foutje maken geen ramp is, want dat dort iedereen.

Geduld is het sleutelwoord!

Natuurlijk is die jongen een beetje bang. Want de overgang is wel wat groot, van altijd op een rustig plekje zitten, opeens naar een grotere groep. Hartstikke goed dat jij ‘m erin probeert te betrekken, en ‘m zo nu en dan opzoekt.

Misschien een idee om het andersom te doen? Ga wat vaker bij die jongen zitten. Dan went hij alvast een beetje aan het idee, dat er ook mensen zijn die wel met hem willen praten. En wie weet is er in die andere groep nog wel iemand die de autistische jongen aardig vindt, en dan zijn jullie al met drie man. Over dat andere groepje hoef je je geen zorgen te maken; zij vermaken zich wel.

Als er misschien nog een 4e jongen bijkomt, dan krijg je 2 groepen, en dan is jouw groepje misschien niet zo vreemd meer voor die grote groep. Dat kan het begin zijn, van een soort natuurlijk proces. De 2 groepen kunnen dan zomaar samensmelten tot een groot geheel. Je kunt b.v. als je in de grote groep bent, anderen eens meenemen naar het kleine groepje met de jongen die nu een beetje eenzaam is. Succes!

Waarschijnlijk wil hij heel graag contact, maar is niet in staat om het zelf te doen (angst, onzekerheid, geen of weinig mogelijkheden om sociale contacten te hebben/maken).
Je schrijft al, dat iedereen hem een "vreemde jongen" vindt. Dat zal hij maar al te goed weten!
Ontzettend goed van hem, dat hij zelf kan aangeven niet te weten hoe hij zich moet gedragen. Ook niet zo raar natuurlijk dat hij dat zo ziet: iedereen vindt hem toch vreemd? Daar wordt iedereen bang en onzeker van!!!
Ik denk dat het voor hem het prettigste is, als jij geregeld in de pauze bij hem gaat zitten, als je dat wilt natuurlijk. Of eventjes. Misschien komen je vrienden er dan ook bij.

Ik vind het ontzettend goed van je!!! Je bent een kanjertje!!
Veel mensen met autisme zijn erg eenzaam en voelen dat ook heel goed. Ze kunnen zich erg afgewezen, afgekeurd en alleen voelen. Jij helpt hem enorm.

Hier kan je wat meer info vinden over autisme:
http://www.autsider.net
Misschien heb je er iets aan en kan je je vrienden ook wat meer vertellen en uitleggen.

Mijn advies is om het anders aan te pakken. Bespreek het met je vriendengroep en leg uit wat het probleem is. Laat je vrienden dan zelf 1 voor 1 contact met hem leggen en op die manier dat hij zich veilig blijft voelen en ze rustig aan zijn vertrouwen winnen. Forceer dit echter niet en geef hem de tijd om aan ieder persoon te wennen. Autisten hebben moeite met veranderingen. Wil je die dingen dus veranderen moet je het heel subtiel en volledig betrouwbaar voor hem doen. Dus 1 voor 1 kennis laten maken en hem laten merken dat hij "veilig"is. Als je vriendengroep in staat is zijn vertrouwen te winnen dan zal je zien dat hij daarna waarschijnlijk wel durft aan te sluiten bij de hele groep.
Wel een mooi gebaar van je !
Succes.

Ik ben zelf ook licht autistisch maar heb wel een boel vrienden, maar bij vreemden vinden ze me meestal eerst ook maar raar. Zou je niet met je vrienden erover kunnen praten en dan over een weekje nog een keer aan die jongen vragen of hij mee wilt en gewoon zeggen dat hij het best kan proberen. Maar als hij echt niet wil gewoon laten hoe hij is maar wel gewoon blijven doen en praatje maken. Misschien durft hij dan later.

Uit eigen ervaring weet ik dat je hem in zijn waarde moet laten, vraag het rustig, dwing niets. Als je het antwoord krijgt dat hij niet weet hoe hij zich moet gedragen, vraag wat hij bedoelt, op wat voor manier of hij kan uitleggen misschien kun je hem ermee helpen. Heb het er met je vrienden over.
En vooral heel belangrijk: behandel hem niet anders omdat hij autistisch is, ik heb zelf autisme en een pestverleden achter me, ik vind het persoonlijk altijd storend als er onderscheid wordt gemaakt tussen mij en anderen, puur omdat ik autisme heb. Ik ben net als ieder ander, ik heb alleen autisme, nou en?!
Het is voor die jongen knap dat hij aan kan geven dat hij niet weet hoe zich te gedragen, dat kunnen veel autisten niet.
Veel succes ;)

Ik ben zelf moeder van een puber met een autistische stoornis en ik ken hem als niemand anders dat zou kunnen. Hij kan namelijk erg goed over zijn gevoelens praten. We hebben altijd veel gepraat en hij weet donders goed dat hij ‘anders ‘is maar heeft dit geaccepteerd en weet dat het nu eenmaal bij hem hoort en dat hij is zoals hij is en dat hij wel degelijk meetelt en kwaliteiten heeft die een ander niet heeft. Dit zelfbewustzijn heb ik hem wel bijgebracht! Als kleuter vond hij het niet leuk dat hij niet mocht meedoen met voetballen in de pauze bijv. omdat zijn motoriek niet goed was. Andere jongetjes zijn dan keihard; "nee, jij kan het toch niet". Ik heb dus al vroeg aan de bel getrokken en de jeugd fysio heeft toen met hem gewerkt en na een jaar kon hij gelukkig gewoon meevoetballen. Hij bleek aan één kant geen evenwicht te hebben.
Met alle sporttoernooien in groep 8 stond hij in de basis en lag erg goed in de groep. Toch kwam hij nooit met vriendjes thuis. Ze kwamen wel aan de deur bij hem, maar hij wilde nooit met ze spelen.
Hij zit nu in de examenklas voortgezet onderwijs, doet het erg goed op school, want hij is nu eenmaal bovengemiddeld intelligent, maar klasgenoten zie ik alleen thuis als het moet, omdat ze voor een project moeten samenwerken. Mijn zoon is vriendelijk, erg gevoelig en gewoon een lief joch maar voor hem hoeft het niet. Klasgenoten zeggen hem niets. Er zijn er maar een paar waar hij wel mee praat, maar zijn humor is anders evenals zijn gedachtengang. De rest is voor hem gewoon dom bezig, ze zijn namelijk gewone pubers die houden van disco, roken, blowen en zuipen. Hij verafschuwt dit en alleen daarom ligt hij er al buiten. Hij kan hierover dan ook niet meepraten. Het gekke is dat hij nooit gepest is en dat ze hem gewoon accepteren en toch proberen hem mee te betrekken. In de brugklas waren er een paar meisjes naar de mentor gestapt omdat ze het zielig vonden dat hij altijd maar alleen was. Ik heb het met mijn zoon besproken en hij zei; "Mam, ik heb er geen behoefte aan, ik zou niet weten wat ik bespreken moest met hen want ze denken heel anders. Je kan er geen echt gesprek mee hebben, want ze weten niets zinnigs te zeggen". Tja, hij chat vaak op internet met studenten die veel ouder zijn en dan komt de wereldproblematiek, Libië, Japan enz. aan bod. Dit vindt hij wel leuk of modereren op een studentensite. Hij leeft in zijn eigen wereld het liefst en dat geldt voor de meesten met een autistische stoornis.

Je bent echt een engel, er zijn vast mensen die het overwegen en na jouw actie misschien ook gaan doen. Je moet het niet vragen gewoon nonchalant ; Hey kom we gaan daar zitten, beetje meenemen, OF jullie gaan bij hem zitten. Ook niet een vragenvuur afvuren, beetje met rust laten, eerst stap is erbij zitten en de volgende stap beetje praten etc. Hij heeft vertrouwen nodig. En dit trekt niet voor niets je aandacht; kennelijk denk jij dat het mogelijk is en dat hij het misschien ook ergens heel graag wil.

Los van de wensen van die autistische jongen,want dat is moeilijk in te schatten ,maar als jij aanvoelt dat het goed is, vind ik dat je dit best mag doen.
Je inzet voor deze jongen verraad dat je iemand bent met een groot hart,en dat is waardevol voor onze maatschappij.Dikke proficiat voor je inzet!